در سند روايت دوم و سوم ، ارسال وجود دارد . امّا اشكال سندى روايت اوّل در اين است كه محمّد بن سنان در سند آن وجود دارد . به نظر ايشان ، محمّد بن سنان ضعيف است ؛ [٣] امّا در دلالت نيز اشكال گرفته اند : اين كه ظاهر «على قدر رواياتهم عنّا» و عبارت مشابه آن ، صرفا مقدار نقل راوى از معصوم عليه السلام نيست ، اعم از اين كه صادق باشد يا كاذب ؛ زيرا چنين نقلى نمى تواند مدح و منزلتى براى شخص باشد . آنچه مى تواند مدح و منزلت باشد و مراد است ، روايت كردن صادقانه و صحيح است . چنين روايتى هم احراز نمى شود ، مگر به اعتبار و حجّيت نقل راوى . پس نمى توان اعتبار و حجّيت نقل راوى را به صِرف نقل او بدون احراز صدق و كذب او به دست آورد . [٤] برخى از اساتيد ما به گونه اى ديگر از فراوانى روايت از معصوم عليه السلام ، براى اثبات اعتبار راوى استفاده مى كنند . بيان ايشان ، شامل دو مقدمه و يك نتيجه است . مقدمه اوّل اين است كه فراوانى روايت از معصوم عليه السلام ، وقتى با عدم وجدان هيچ

[١] همان ، ص٦ .[٢] همان جا .[٣] معجم رجال الحديث ، ج١ ، ص٧٩ .[٤] همان جا .