١٢٧٨.امام على عليه السلام : پيشرو [١] بايد به كسان خود ، راست بگويد و خِردَش را به كار بگيرد و فرزند [و اهلِ [آخرت باشد ؛ زيرا كه از آن جا آمده و به آن جا برمى گردد.

ر . ك : ص٧١ (ترغيب به زهد) ،

ج١ ص٣٥٩ (برحذر داشتن از فريفته شدن به دنيا / دنيا افسونگر است) .

٢ / ٣

ويژگى هاى آخرت گرايان

قرآن

«آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين ، خواستار برترى و فساد نيستند ،و فرجام ، از آنِ پرهيزگاران است» .

حديث

١٢٧٩.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ درباره آيه شري «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه خواستار برترى و فساد نيستند» ـ : [يعنى] گردنكشى در زمين [و جامعه [و گرفتن به ناحق .

١٢٨٠.الأمالى طوسى ـ به نقل از عبد اللّه بن مسعود ـ محبوب ما و پيامبر ما صلى الله عليه و آله ـ كه پدر و مادرم و جانم فدايش باد ـ يك ماه پيش از مرگش ، خبر رحلتش را به ما داد . و چون زمان فراق نزديك شد ، ما را در اتاقى جمع كرد و نگاهى به ما انداخت و چشمانش پر از اشك شد و سپس فرمود : «خوش آمديد . خداوند شما را زنده بدارد . خداوند شما را حفظ كند . خداوند شما را نصرت دهد . خداوند شما را نفع برساند . خداوند شما را هدايت فرمايد . خداوند شما را توفيق بخشد . خداوند شما را به سلامت دارد . خداوند شما را بپذيرد . خداوند شما را روزى دهد . خداوند شما را رفعت بخشد . شما را به تقواى الهى سفارش مى كنم ، و به خداوند نيز سفارش شما را مى كنم ، و آشكارا به شما هشدار مى دهم كه در ميان بندگان خدا و در زمين او ، بر خدا برترى نجوييد ؛ چرا كه خداوند متعال ، به من و به شما فرموده است : «آن سراى آخرت را براى كسانى قرار مى دهيم كه در زمين ، خواستار برترى و فساد نيستند و فرجام [ـِ نيك] ، از آنِ پرهيزگاران است» و نيز فرموده است : «آيا جايگاه متكبّران ، در دوزخ نيست؟» » .

[١] «رائد (پيشرو)» كه در اصل عربى حديث آمده ، به معناى كسى است كه جلوتر از كاروان حركت مى كند تابراى آنها چراگاه و آبگاه بيابد (النهاية : ج ٢ ص ٢٧٥ «رود») . احتمال دارد كه مراد از «رائد (پيشرو)» در اين جا خودِ انسان باشد ؛ زيرا انسان در دنيا چونان پيشرو براى خويشتن است كه در آن ، براى آخرت خود ، آب و چراگاه جستجو مى كند ... ؛ يعنى انسان بايد خيرخواه خويشتن باشد و باامروز و فردا كردن و تعلّل ورزيدن ، به خود ، خيانت و ناراستى نكند . يا احتمال دارد معناى حديث اين باشد : هر يك از شما بايد با خانواده و عشيره و افراد تحت تكفّل خود ، روراست و صادق باشد و حقيقت را به آنها بگويد و از فضايل و علوّ درجات ما ، آنچه را مى داند ، به آنان نيز معرّفى كند (بحار الأنوار : ج ٢٩ ص ٦٠٢) .