دنيا و آخرت از نگاه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ١٤١
١٠٢٨.امام على عليه السلام : از كسانى باشيد كه فناپذيرىِ دنيا را شناختند و از اين رو به آن بى رغبت شدند، و ماندگارى آخرت را دانستند، پس براى آن كار كردند.
١٠٢٩.امام على عليه السلام : اندكى شناخت ، موجب زهدورزى در دنيا مى شود.
١٠٣٠.امام على عليه السلام : ثمره شناخت، روى گردانى از سراى نيستى است.
١٠٣١.امام على عليه السلام : هر كه شناختش درست باشد، جان و خواستش از دنياى فانى ، روى گردان مى شوند.
١٠٣٢.امام على عليه السلام : هر كه دنيا را شناخت، زاهد شد.
١٠٣٣.امام على عليه السلام : كسى كه فريبكارى دنيا را بشناسد ، فريب رؤياهاى پوچ آن را نمى خورد.
١٠٣٤.امام على عليه السلام : سزاوارترينِ مردم به زهدورزى ، كسى است كه نقص دنيا را بشناسد.
١٠٣٥.امام على عليه السلام : سزاوار است كسى كه دنيا را شناخته است ، نسبت به آن ، زهد بورزد و از آن ، دورى گزيند.
١٠٣٦.امام على عليه السلام : كسى كه دنيا را بشناسد ، از رنج هايى كه به او مى رسد ، اندوهگين نمى شود.
١٠٣٧.امام على عليه السلام : دانا كسى است كه از دنيا بگريزد ، نه آن كه به دنيا بگرايد؛ زيرا دانايى [و شناختِ] او رهنمونش مى سازد كه دنيا زهرى كشنده است و همين ، او را به گريختن از مهلكه وا مى دارد. پس، اگر زهر را بخورد ، مردم مى فهمند كه او در آنچه مى گويد ، صادق نيست.