١٤٦٥.امام صادق عليه السلام : در هر بام و شام مى گويى : « ... بارخدايا! شب و روز ، دو آفريده از آفريده هاى تو هستند . پس ، در آنها مرا گرفتار گستاخى بر معاصى ات و ارتكاب حرام هايت مگردان ، و در آنها مرا عملى پذيرفته ، تلاشى در خورِ تقدير ، و تجارتى كه هرگز كساد نمى شود ، روزى فرما.

١٤٦٦.امام كاظم عليه السلام ـ از دعاى ايشان در تعقيبا بارخدايا! به حقّ احسان ديرين و ازلى ات ... ؛ تويى آن خدايى كه معبودى جز تو نيست . هر آينه رستگار شد آن كه پيروى تو كرد ، و نيك بخت شد آن كه با تو به راز و نياز پرداخت ، و عزّتمند شد آن كه تو را صدا زد ، و كامياب شد آن كه به تو اميد بست ، و غنيمت بُرد آن كه آهنگ [كوى] تو كرد ، و سود بُرد آن كه با تو سودا كرد.

١٤٦٧.امام كاظم عليه السلام : سود نبُرد ، مگر آن كس كه خويشتن را به خدا فروخت.

١٤٦٨.لقمان عليه السلام ـ در اندرز به فرزندش ـ : فرزندم! پروا از خدا را تجارت خود گردان تا بى هيچ سرمايه اى ، سودها به سوى تو سرازير شوند.

ر . ك: ص١٣٩ (زمينه هاى زهد / شناخت دنيا) ،

ج١ ص٣٩ (ويژگى هاى دنيا / گذرگاه)

و ٣٩١ (برحذر داشتن از دنيادوستى / دنيادوستى با آخرت دوستى جمع نمى شود) .

٥ / ٢

معناى سوداگرى آخرت

قرآن

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد! آيا شما را رهنمون شوم به تجارتى (سودايى) كه شما را ازعذابى دردناك مى رهاند ؟ به خدا و رسول او ايمان آوريد و در راه خدا با اموال و جان هايتان جهادكنيد . اين براى شما بهتر است ، اگر بدانيد» .