زيد بن على بن الحسين عليه السلام بود كه در برابر حكومت ظلم و ستم بنى اميه قيام كردند و در زندان يوسف بن عمر ، به شهادت رسيد . در آن هنگام ، خالد به همراه پدرش به قم مهاجرت كردند و در روستايى به نام بَرقه [١] ساكن شدند و به همين سبب ، به بَرقى معروف گشتند . [٢] بسيارى از بزرگان و رجال شناسان شيعه ، او را مورد اطمينان و ثقه دانسته اند ؛ [٣] امّا از آن رو كه از افراد ضعيف ، روايت نقل مى كرد و به احاديث مرسل ، اعتماد مى نمود ، با مذمّت و طعن قمى ها رو به رو شد . علاوه بر اين ، اتهام به غلو و نقل روايات غلوآميز ، عامل ديگرى بود كه سبب مذمت وى گرديد . [٤] از اين رو ، احمد بن محمّد بن عيسى كه در آن زمان ، رئيس محدّثان قم بود ، او را تبعيد كرد ؛ ولى پس از مدتى ، او را به قم فرا خواند و حتّى در مراسم تشييع جنازه او ، با سر و پاى برهنه شركت كرد تا اهانتى را كه به او روا داشته بود ، جبران كند . [٥] برقى از حدود دويست تن ، روايت نقل مى كند . برخى از آنان عبارت اند از : احمد بن محمّد بن ابى نصر بزنطى ، حسن بن محبوب ، حسن بن على بن فضال . همچنين بزرگانى همچون محمّد بن الحسن الصفّار ، عبداللّه بن جعفر الحميرى ، على بن محمّد ماجيلويه از او روايت شنيده اند . [٦] برقى در حدود صد كتاب نوشته است كه متأسفانه تنها كتاب المحاسن او باقى مانده

[١] برقه يا برقه رود ، از روستاهاى قم و از نواحى جبل است (معجم البلدان ، ج ١ ص ٣٨٩) .[٢] رجال النجاشى ، ص ٧٦ ؛ الفهرست ، طوسى ، ص ٦٢ .[٣] رجال النجاشى ، ص ٧٦ ؛ الفهرست ، طوسى ، ص ٦٢ ؛ خلاصة الأقوال ، ص ٦٣ ؛ رجال ابن داوود ، ص ٤٣ ؛ رجال ابن غضائرى ، ص ٣٩ .[٤] مكتب حديثى قم ، ص ٣٧٦ .[٥] خلاصة الأقوال ، ص ٦٣ .[٦] معجم رجال الحديث ، ج ٢ ، ص ٣٨ .