يافت مى شود . [١] رجال شناسان ، وى را فاسد العقيده و ضعيف قلمداد مى كردند [٢] و حديثش را نمى نگاشتند . [٣] افزون بر آن ، وى در كوفه به دروغ پردازى مشهور بوده و سپس به غلو ، اشتهار يافته و از همين رو ، به دستور احمد بن محمّد بن عيسى ، وى را از قم بيرون كردند . [٤] چون مسلّم است كه احمد بن محمّد بن عيسى ، از اصحاب امام رضا و امام جواد و امام هادى عليهم السلام بوده ، [٥] به قرينه مى توان دريافت كه ابوسمينه نيز احتمالاً در همان عصر مى زيسته است . ٢٣ . الجامع فى الفقه ، حسن بن زيد بن محمّد ، ملقّب به «امام الداعى الى الحق» (م ٢٧٠ ق) . وى از دانشمندان فرقه زيديه بوده و در ميانه سال هاى ٢٥٠ تا ٢٧٠ هجرى ، بر طبرستان حكومت مى كرده و در همان جا درگذشته است . آن گونه كه در كتب تراجم آمده ، گويا وى مؤسّس دولت علوى مستقل در ديار طبرستان و ديلم بوده است . [٦] همچنين وى را از كسانى برشمرده اند كه در اعتلاى شعاير مذهب تشيّع در طبرستان كوشيده است . [٧] وى صاحب آثار فراوانى بوده كه كتاب البيان و الحجة فى الإمامة از جمله آنهاست ؛ [٨] امّا وصف روشنى از محتواى آنها در دست نيست . ٢٤ . المحاسن ، احمد بن محمّد بن خالد برقى (م ٢٧٤ ق) ، از اصحاب امام جواد و امام هادى عليهماالسلام . [٩] او اصالتا از كوفه است . [١٠] جدّ بزرگ او محمّد بن على ، از ياران

[١] الفهرست ، طوسى ، ص ٢٢٣ .[٢] رجال النجاشى ، ص ٣٣٣ .[٣] خلاصة الأقوال ، ص ٣٩٨ .[٤] رجال النجاشى ، ص ٣٣٣ .[٥] رجال الطوسى ، ص ٣٥١ ، ٣٧٣ و ٣٨٣ .[٦] أعيان الشيعة ، ج ٥ ص ٨٢ .[٧] الذريعة ، ج ٥ ، ص ٣٠ .[٨] الفهرست ، ابن نديم ، ص ٢٤٤ .[٩] رجال البرقى ، ص ٥٧ و ٥٩ .[١٠] رجال النجاشى ، ص ٧٦ .