خاندان نوبختى، يكى از خانواده هاى اصيل ايرانى اند كه با قبول آيين اسلام، به خدمت خلفاى عباسى و امراى مسلمان درآمدند و در ارتقاى فرهنگ و علوم، و خدمات دينى، ادارى و سياسى جهان اسلام، خدمات ارزشمندى را به ثمر رساندند. بنا بر شواهد و متون تاريخى و ادبى، حيات علمى و سياسى اين خاندان، از نيمه سده دوم تا اوايل سده پنجم هجرى، بيشتر در دار الخلافه بغداد تداوم يافته است و گروهى از اين خاندان، در شمار پيشوايان علمى و مذهبى اماميّه اثنى عشرى، نقشى ماندگار از خود به يادگار گذاشته اند و برخى نيز به مناصب عالى سياسى ارتقا يافتند. ابن نديم نوشته است: نوبختيان، به ولايت على و فرزندانش عليهم السلام شناخته مى شدند . [٣] شيخ مفيد نيز نوشته است: بنى نوبخت، از شيعيان اند . [٤] همچنين سيد بن طاووس آورده است: بنى نوبخت ـ رحمهم اللّه ـ از اماميّه اند و آنها از اعيان اين طايفه بر حق و ستوده اند . [٥] يكى از بزرگ ترين افراد خاندان نوبختى، بلكه مشهورترين ايشان، ابوسهل

[١] . مروج الذهب، ج ٤، ص ٣٠٥.[٢] . وفيات الأعيان، ج ٣، ص ٤٢٤؛ الكنى و الألقاب، ج ١، ص ٢٦٠.[٣] . الفهرست، ابن نديم، ص ٢٠٢.[٤] . المسائل السروية، ص٥٩ .[٥] . فرج المهموم، ص ٤٠.