٢٠١٠٢.عنه عليه السلام ـ و هُو مُتَعَلِّقٌ بأستارِ الكَعبَةِ ـ: نامَتِ العُيونُ ، و عَلَتِ النُّجومُ ، و أنتَ المَلِكُ الحَيُّ القَيُّومُ ، غَلَّقَتِ المُلوكُ أبوابَها، و أقامَت علَيها حُرّاسَها ، و بابُكَ مَفتوحٌ للسّائلينَ ، جِئتُكَ لِتَنظُرَ إلَيَّ برَحمَتِكَ يا أرحمَ الرّاحِمينَ . ثُمّ أنشَأ يقولُ : امَن يُجيبُ دُعا المُضطَرِّ في الظُّلَمِ يا كاشِفَ الضُّرِّ و البَلوى مَع السَّقَمِ قد نامَ وَفدُكَ حَولَ البَيتِ قاطِبَةً و أنتَ وَحدَكَ يا قَيّومُ لَم تَنَمِ أدْعوكَ ربِّ دُعاءً قَد أمَرتَ بهِ فارحَمْ بُكائي بحقِّ البَيتِ و الحَرَمِ إنْ كانَ عَفوُكَ لا يَرجوهُ ذُو سَرَفٍ فمَن يَجودُ علَى العاصينَ بالنِّعَمِ؟! [١]

٢٠١٠٢.امام زين العابدين عليه السلام ـ در حالى كه به پرده هاى كعبه در آويخته بود ـگفت : چشم ها خفته اند و ستارگان برآمده اند و تو پادشاه زنده قيّومى. پادشاهان، درهاى [كاخ هاى ]خود را بسته اند و بر آنها نگهبانان گماشته اند، اما دَرِ [بارگاه] تو به روى سائلان باز است و من آمده ام تا با [نگاه ]مِهر و رحمت خود، اى مهربانترين مهربانان، به من بنگرى. حضرت سپس شروع به خواندن اين ابيات كرد : اى آنكه دعاى بيچاره را در دل تاريكى ها اجابت مى كنى اى بر طرف كننده هر گزند و بلا و بيمارى همه ميهمانان تو پيرامون كعبه خفته اند و تنها تويى، اى قيّوم! كه نخفته اى پروردگارا! تو را به دعايى مى خوانم كه بدان فرمان داده اى، به حرمت اين خانه و حرم بر گريه من رحمت آر. اگر گنهكار به عفو تو اميد نداشته باشد، پس چه كسى بر گنهكاران جود و بخشش كند. [٢]

[١] بحار الأنوار : ٤٦ / ٨٠ / ٧٥ . هذه الأبيات أنشدها الإمام زين العابدين عليه السلام و لم ينشئها ، إذ إنّ البيت الأوّل و الثاني و الرابع منها عين ما ورد من شعر منازل الذي فلج نصفُه و شلّ بسبب دعاء أبيه عليه عند البيت الحرام ، و لمّا تضرّع منازل إلى أبيه بالعفو عنه و أقنعه بإتيان البيت الحرام ليستغفر له و نفرت به الناقة في الطريق و هلك ، جاء منازل إلَى البيت مستغيثا و مستجيرا، فكان من قوله في جوف الليل : يا من يجيب دعا المضطرّ في الحرمِ يا كاشف الضرّ و البلوى مع السَّقَم قد نام وفدك حول البيت و انتبهوا يدعو و عينك يا قيّوم لم تَنَم هب لي بجودك فضل العفو عن جرمي يا من أشار إليه الخلق في الحرم إن كان عفوك لا يلقاه ذو سرف فمن يجود علَى العاصين بالنِّعَمِ ؟ ! فسمعه الإمام أمير المؤمنين عليه السلام و أغاثه و علّمه الدعاء المعروف بدعاء المشلول. و قد ذكر الحديث كلّه و الشعر و الدعاء العلاّمة المجلسيّ؛ في المجلّد سادس و أربعين من بحار الأنوار ص ٨٠ .[٢] اين ابيات را امام زين العابدين عليه السلام نسروده، بلكه آنها را خوانده است. چون بيت اول و دوم و چهارم اين ابيات عيناً در شعر منازل آمده است. منازل كسى بود كه به سبب نفرين پدرش در كعبه، نصف بدنش فلج شد، ولى او با زارى و التماس از پدرش خواهش كرد او را ببخشد و وى را متقاعد ساخت تا به خانه خدا برود و برايش آمرزش بطلبد. پدر پذيرفت و به طرف كعبه حركت كرد امّا در بين راه شتر رم كرد و او بر زمين افتاد و مرد. منازل به كعبه آمد و به درگاه خدا استغاثه و زارى و لا به كرد و از جمله سخنانى كه در دل شب مى گفت : اين بود : اى كسى كه دعاى بيچاره را در حرم اجابت مى كند اى برطرف كننده هر گونه گزند و بلا و بيمارى ميهمانان تو پيرامون خانه (كعبه) خفتند و بيدار شدند تو را مى خوانند و ديدگان تو، اى قيّوم! نخفته است با جود و بخشش خود عفو از گناهم را ارزانيم دار اى كسى كه خلايق در حرم بدو اشاره مى كنند اگر عفو تو به گنهكاران نرسد، پس چه كسى بر نافرمانان جود و بخشش كند. امام امير المؤمنين عليه السلام صداى ناله هاى منازل را شنيد و كمكش كرد و دعاى معروف به «دعاى مشلول» را به او تعليم داد. تمام اين حديث و ابيات و دعا را علامه مجلسى در جلد ٤٦ صفحه ٨٠ ذكر كرده است.