٢١١٨١.عنه عليه السلام ـ في صِفَةِ أهلِ الذِّكرِ ـ: فلَو مَثَّلتَهُم لِعَقلِكَ في مَقاوِمِهِمُ المَحمودَةِ ، و مَجالِسِهِمُ المَشهودَةِ... لَرَأيتَ أعلامَ هُدىً ، و مَصابِيحَ دُجىً . [٥]

٢١١٨٢.عنه عليه السلام ـ في أصنافِ المُنكِرينَ لِلمُنكَرِ ـ: و مَن أنكَرَهُ بالسَّيفِ لِتَكونَ كَلِمَةُ اللّه ِ هِي العُليا و كَلِمَةُ الظّالِمينَ هِي السُّفلى ، فذلكَ الّذي أصابَ سَبيلَ الهُدى ، و قامَ علَى الطّريقِ ، و نَوَّرَ في قَلبِهِ اليَقينُ . [٦]

٢١١٨٣.عنه عليه السلام : اللّهُمّ إنْ فَهَهتُ عَن مَسألَتي ، أو عَمِيتُ [عَمَهتُ ]عَن طَلِبَتي ، فدُلَّني على مَصالِحي ، و خُذْ بِقَلبي إلى مَراشِدي ، فلَيسَ ذلكَ بِنُكرٍ مِن هِداياتِكَ ، و لا ببِدعٍ مِن كِفاياتِكَ . [٧]

٢١١٧٧.امام على عليه السلام : مشورت، چشمه راهنمايى است.

٢١١٧٨.امام على عليه السلام : هيچ هدايتى چون ياد [خدا ]نيست.

٢١١٧٩.امام على عليه السلام : هركه راهنمايى جُست، دانا گشت. هركه دانا گشت، راه يافت و هر كه راه يافت، رَهيد.

٢١١٨٠.امام على عليه السلام : و براى شما نشانه اى [قرار داده شده ]است. پس با نشانه خود، راه يابيد.

٢١١٨١.امام على عليه السلام ـ در وصف كسانى كه به ياد خدا هستند ـفرمود : اگر آنان را در آن مقامات پسنديده و حالاتى كه مشهود [فرشتگان] است در ذهن خود مجسّم كنى... هر آينه نشانه هاى راهنمايى و چراغ هاى در تاريكى را خواهى ديد.

٢١١٨٢.امام على عليه السلام ـ درباره اصناف نهى كنندگان از منكر ـفرمود : و آنكه با شمشير به مقابله آن برخيزد تا كلمه خدا فراز آيد و كلمه ستمكاران به زير رود، او همان كسى است كه راه راست را يافته و در طريق حق قرار گرفته و نور يقين در دلش تابيده است.

٢١١٨٣.امام على عليه السلام : خدايا! اگر ندانم كه از تو چه خواهم يا در درخواست خويش سرگردان بمانم، تو مرا به آنچه صلاح من است راهنمايى كن و دلم را به سوى چيزهايى كه خير من در آنهاست متوجّه گردان؛ زيرا كه اين از راهنمايى هاى تو دور نيست و برآوردن چنين خواسته هايى براى تو تازگى ندارد.

[١] نهج البلاغة : الحكمة ٢١١.[٢] غرر الحكم : ١٠٤٦٠.[٣] غرر الحكم : (٧٦٧٢ ـ ٧٧٣٥ ـ ٧٧٣٦).[٤] نهج البلاغة : الخطبة ١٧٦.[٥] نهج البلاغة : الخطبة ٢٢٢.[٦] نهج البلاغة : الحكمة ٣٧٣.[٧] نهج البلاغة : الخطبة ٢٢٧.