ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٥٩
١٩٩٢٠.عنه عليه السلام : أرسَلَهُ على حِينِ فَترَةٍ مِن الرُّسُلِ ، و طُولِ هَجعَةٍ مِن الاُمَمِ ، و اعتِزامٍ مِن الفِتَنِ ، و انتِشارٍ مِن الاُمورِ ، و تَلَظٍّ (تَلَظّي) مِن الحُروبِ ، و الدُّنيا كاسِفَةُ النُّورِ ، ظاهِرَةُ الغُرورِ ، على حِينِ اصفِرارٍ مِن وَرَقِها، و إياسٍ مِن ثَمَرِها . [١]
١٩٩٢١.عنه عليه السلام : إنّ اللّه َ بَعَثَ محمّدا صلى الله عليه و آله نَذيرا للعالَمينَ ، و أمِينا علَى التَّنزيلِ ، و أنتُم مَعشَرَ العَرَبِ على شَرِّ دِينٍ ، و في شَرِّ دارٍ ، مُنيخُونَ بَينَ حِجارَةٍ خُشنٍ ، و حَيّاتٍ صُمٍّ ، تَشرَبونَ الكَدِرَ ، و تأكُلونَ الجَشِبَ ، و تَسفِكونَ دِماءكُم، و تَقطَعونَ أرحامَكُم، الأصنامُ فِيكُم مَنصوبَةٌ ، و الآثامُ بِكُم مَعصوبَةٌ . [٢]
١٩٩٢٢.عنه عليه السلام : إنّ اللّه َ سبحانَهُ بَعَثَ محمّدا صلى الله عليه و آله بالحَقِّ حينَ دَنا مِن الدُّنيا الانقِطاعُ ، و أقبَلَ مِن الآخِرَةِ الاطِّلاعُ ، و أظلَمَت بَهجَتُها بَعدَ إشراقٍ ، و قامَت بأهلِها على ساقٍ ، و خَشُنَ مِنها مِهادٌ ، و أزِفَ مِنها قِيادٌ ، في انقِطاعٍ مِن مُدَّتِها ، و اقتِرابٍ مِن أشراطِها ، و تَصَرُّمٍ مِن أهلِها . [٣]
١٩٩٢٠.امام على عليه السلام : او را زمانى فرستاد كه روزگارى بود پيامبرى برانگيخته نشده بود و مردم در خوابى طولانى به سر مى بردند و فتنه ها بالا گرفته و كارها پريشان شده بود و آتش جنگ ها شعله مى كشيد و دنيا بى فروغ و پُر از مكر و فريب گشته، برگ هاى درخت زندگى به زردى گراييده و از به بار نشستن آن قطع اميد شده بود.
١٩٩٢١.امام على عليه السلام : خداوند محمّد صلى الله عليه و آله را بيم دهنده اى براى جهانيان و امينى براى وحى برگزيد و شما جماعت عرب! بدترين دين و آيين را داشتيد و در بدترين سرزمين ها مى زيستيد؛ ميان سنگ هاى درشت و مارهاى گَرزه. آب تيره و ناگوار مى نوشيديد و غذاى خشك و گلو آزار مى خورديد، خون همديگر را مى ريختيد و پيوندهاى خويشاوندى را مى بريديد. بت ها در ميان شما برپا بود و سرا پا آلوده به گناهان بوديد.
١٩٩٢٢.امام على عليه السلام : خداوند سبحان محمّد صلى الله عليه و آله را به حق مبعوث كرد، آنگاه كه پايان دنيا نزديك شده و آخرت روى آورده بود و روشنايى و درخشش آن به تاريكى گراييده بود و مردم آن در سخت ترين اوضاع به سر مى بردند، بسترش زبر و ناهموار و مهارش در آستانه از هم گسيختگى و مدتش به سر رسيده، و نشانه هاى [نابوديش] نزديك بود و مردمش در شُرُف نابودى بودند.
[١] نهج البلاغة: الخطبة٨٩.[٢] نهج البلاغة : الخطبة ٢٦.[٣] نهج البلاغة : الخطبة ١٩٨.