ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٥٥٤

٢١٠٨١.عنه صلى الله عليه و آله : الهِجرَةُ هِجرَتانِ : إحداهُما أن تَهجُرَ السَّيّئاتِ ، و الاُخرى أن تُهاجِرَ إلَى اللّه ِ تعالى و رَسولِهِ ، و لا تَنقَطِعُ الهِجرَةُ ما تُقُبِّلَتِ التَّوبَةُ . [١]

٢١٠٨٢.عنه صلى الله عليه و آله ـ لَمّا اختَلفَ الأصحابُ في انقِطاعِ الهِجرَةِ و: لا تَنقَطِعُ الهِجرَةُ ما قُوتِلَ الكُفّارُ . [٢]

٢١٠٨٣.الإمامُ عليٌّ عليه السلام : الهِجرَةُ قائمَةٌ على حَدِّها الأوَّلِ ، ما كانَ للّه ِ في أهلِ الأرضِ حاجَةٌ مِن مُستَسَرِّ الاُمَّةِ و مُعلَنِها، لا يَقَعُ اسمُ الهِجرَةِ على أحَدٍ (إلاّ) بمَعرِفَةِ الحُجَّةِ في الأرضِ ، فمَن عَرَفَها و أقَرَّ بها فهُو مُهاجِرٌ ، و لا يَقَعُ اسمُ الاستِضعافِ على مَن بَلَغَتهُ الحُجَّةُ فسَمِعَتها اُذُنُهُ و وَعاها قَلبُهُ . [٣]

٢١٠٨٤.الإمامُ الباقرُ عليه السلام : مَن دَخَلَ في الإسلامِ طَوعا فهُو مُهاجِرٌ . [٤]

٢١٠٨٥.الإمام الصّادق عليه السلام : مَن وُلِدَ في الإسلامِ فهُو عَرَبيٌّ ، و مَن دَخَلَ فيهِ بَعدَ ما كَبِرَ فهُو مُهاجِرٌ . [٥]

٢١٠٨١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : هجرت دو گونه است: يك هجرت، دورى كردن از گناهان است و ديگرى آن است كه به سوى خداى متعال و رسول او هجرت كنى و تا زمانى كه توبه پذيرفته مى شود هجرت قطع نمى شود.

٢١٠٨٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله ـ آنگاه كه اصحاب درباره اينكه آيا هجرت قطع شده يافرمود : تا زمانى كه با كفّار جنگ مى شود هجرت قطع نمى شود.

٢١٠٨٣.امام على عليه السلام : هجرت همچنان به قوّت اوّليه خود باقى است. خداوند را نيازى به مردم روى زمين نيست، چه به آنان كه ايمان خويش را پنهان دارند و چه به آنان كه آشكارش سازند. نام هجرت بر كسى نهاده نمى شود، مگر به شناخت حجّت خدا در زمين. پس كسى كه آن حجّت را بشناسد و بدان اقرار كند، مهاجر است و كسى كه حجّت به او برسد و گوشش آن را بشنود و دلش پذيرايش گردد، مستضعف خوانده نمى شود.

٢١٠٨٤.امام باقر عليه السلام : هر كه داوطلبانه به اسلام در آيد، او مهاجر است.

٢١٠٨٥.امام صادق عليه السلام : هر كه مسلمان متولد شود او عرب است و هر كه بعد از آنكه بزرگ شد به اسلام در آيد، او مهاجر است.