ميزان الحكمه - المحمدي الري شهري، الشيخ محمد - الصفحة ٢٩١
٢٠٤٦٠.عنه عليه السلام ـ في ذِكرِ المَلاحِمِ ـ: ذاكَ حَيثُ تَسكُرونَ مِن غَيرِ شَرابٍ ، بَل مِن النِّعمَةِ و النَّعيمِ . [١]
٢٠٤٦١.عنه عليه السلام : نَسألُ اللّه َ سبحانَهُ أن يَجعَلَنا و إيّاكُم مِمَّن لا تُبطِرُهُ نِعمَةٌ ، و لا تُقَصِّرُ (تَقتَصِروا) بهِ عَن طاعَةِ ربِّهِ غايَةٌ ، و لا تَحُلُّ بِه بَعدَ المَوتِ نَدامَةٌ و لا كآبَةٌ . [٢]
٢٠٤٦٢.الإمامُ الحسينُ عليه السلام : الاستِدراجُ مِن اللّه ِ سبحانَهُ لِعَبدِهِ أن يُسبِغَ علَيهِ النِّعَمَ و يَسلُبَهُ الشُّكرَ . [٣]
٢٠٤٦٣.الإمامُ الصّادقُ عليه السلام : كَم مِن مَغرورٍ بما قَد أنعَمَ اللّه ُ علَيهِ ، و كَم مِن مُستَدرَجٍ بِسَترِ اللّه ِ علَيهِ ، و كَم مِن مَفتونٍ بثَناءِ النّاسِ علَيهِ ! [٤]
٢٠٤٦٤.عنه عليه السلام ـ لمّا قالَ لَهُ قائلٌ : سَألتُ اللّه َ أن يَرزُق: أما و اللّه ِ مَعَ الحَمدِ فلا . [٥]
٢٠٤٦٥.عنه عليه السلام ـ في قولهِ تعالى : «سَنَسْتَدْرِجُهُمْ مِنْ ح: هُو العَبدُ يُذنِب الذّنبَ ، فتُجَدَّدُ لَهُ النِّعمَةُ مَعهُ ، تُلهيهِ تِلكَ النِّعمَةُ عنِ الاستِغفارِ مِن ذلكَ الذَّنبِ . [٦]
٢٠٤٦٠.امام على عليه السلام ـ در سخن از پيشامدهاى ناگوار ـفرمود : در آن زمان، نه از شراب، كه از نعمت و خوشگذرانى سرمست مى شويد.
٢٠٤٦١.امام على عليه السلام : از خداوند سبحان مسألت مى كنيم كه ما و شما را از كسانى قرار دهد كه هيچ نعمتى آنان را سرمست نمى كند و هيچ هدفى از طاعت پروردگار بازشان نمى دارد و پس از مرگ، گرفتار پشيمانى و اندوه نمى شوند.
٢٠٤٦٢.امام حسين عليه السلام : استدراج و مهلت دهى خداوند سبحان به بنده اش اين است كه به او نعمت هاى فراوان دهد و توفيق شكرگزارى را از وى بگيرد.
٢٠٤٦٣.امام صادق عليه السلام : بسا افرادى كه به سبب نعمتى كه خدا به آنها داده است دچار غرور و غفلت شده اند و بسا كسانى كه بر اثر پرده پوشى خدا كم كم به عذاب خدا نزديك گشته اند و بسا كسانى كه به مدح و ثناى مردم فريفته شده اند.
٢٠٤٦٤.امام صادق عليه السلام ـ در پاسخ به فردى كه عرض كرد : از خداوند مسألت كرفرمود : به خدا سوگند كه اگر با حمد و سپاس همراه باشد، چنين نخواهد بود.
٢٠٤٦٥.امام صادق عليه السلام ـ درباره آيه «سنستدرجهم من حيث لا يعلمون» ـفرمود : استدراج اين است كه بنده گناه كند و با اين حال خداوند باز به او نعمت دهد، تا آن نعمت او را از استغفار از آن گناه باز دارد.
[١] نهج البلاغة : الخطبة ١٨٧.[٢] نهج البلاغة: الخطبة ٦٤.[٣] بحار الأنوار : ٧٨ / ١١٧ / ٧.[٤] الكافي : ٢ / ٤٥٢ / ٤.[٥] الكافي : ٢ / ٩٧ / ١٧.[٦] الأعراف : ١٨٢ .[٧] الكافي : ٢ / ٤٥٢ / ٣.