٢٠٤١٠.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو نعمت است كه بسيارى از مردم در آنها آزموده مى شوند [يا به سبب آنها به گمراهى و فساد مى افتند] : فراغت و تندرستى.

٢٠٤١١.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : تندرستى و فراغت دو نعمتى هستند كه ناسپاسى مى شوند (كسى قدر آنها را نمى داند).

٢٠٤١٢.پيامبر خدا صلى الله عليه و آله : دو نعمت است كه ناديده گرفته مى شود : امنيّت و سلامت.

٢٠٤١٣.امام على عليه السلام : كسى كه در نعمت باشد، قدر گرفتارى را نمى داند.

٢٠٤١٤.امام على عليه السلام : قدر نعمت ها در قياس با ضدّ آنها شناخته مى شود. [٨]

٢٠٤١٥.امام حسن عليه السلام : نعمت ها تا هستند نا شناخته اند و همين كه رفتند [قدرشان ]شناخته مى شوند.

٢٠٤١٦.امام صادق عليه السلام : بسا كسى كه نعمتى به او ارزانى شده است و خودش نمى داند.

[١] الخصال : ٣٥ / ٧.[٢] بحار الأنوار : ٧٧ / ١٦٨ / ٤ .[٣] بحار الأنوار : ٨١ / ١٧٠ / ١.[٤] بحار الأنوار : ٧٨ / ١٢ / ٧٠.[٥] غرر الحكم : ٣٨٧٩.[٦] بحار الأنوار : ٧٨ / ١١٥ / ١٢ .[٧] الخصال : ٢٢٣ / ٥١.[٨] و به قول شيخ اجلّ، سعدى : قدر عافيت كسى داند كه به مصيبتى گرفتار آيد .