دانشنامه قرآن و حديث - محمدی ریشهری، محمد - الصفحة ٨٣
حديث
٧٤.امام على عليه السلام : ستم ، گام ها را مى لغزانَد ، نعمت ها را مى بَرَد و ملّت ها را نابود مى كند .
٧٥.امام على عليه السلام : نگزاردن حق و حقوق مردم ، قدرت را به زوال مى كشد .
٧٦.امام على عليه السلام : هر كه حكومتش ظالمانه باشد ، دولتش به سر مى آيد .
٧٧.امام على عليه السلام : هر كه در حكومتش ستم كند و تجاوزگرى اش فزونى گيرد ، خداوند ، بنيانش را ويران مى كند و پايه هايش را در هم مى كوبد .[١] خراج ـ :
٧٨.امام على عليه السلام ـ خطاب به زياد بن ابيه ، آن گاه كه او را به جاى عبد اللّه بن عبّاس بر فارس و توابع آن گماشت ، در ضمن ره نمودهاى مفصّلى ، از جمله نهى از به پيش ستانىعدالت ، پيشه كن و از زورگويى و ستم بپرهيز؛ زيرا زورگويى ، به جلاى وطن كردن [ـِ شهروندان ] مى انجامد و ستمگرى ، به شمشير [ و شورش مردم ]فرا مى خوانَد .
٥ / ٥
فساد
«آن گاه پس از آنان ، موسى را با آيات خود به سوى فرعون و سران قومش فرستاديم ؛ ولى آنها به آن آيات ، كفر ورزيدند. پس ببين فرجام مفسدان چگونه بود» .
[١] ابن ابى الحديد نوشته است : معمول در مورد پارسيان در روزگار عثمان ، اين بود كه كارگزاران خراج ، از آنان ، پيش از فروش محصولاتشان ، خراج ، طلب مى كردند و اين ، ستم به مردم بود و آنان را به سركشى وا مى داشت (شرح نهج البلاغة : ج ٢٠ ص ٢٤٥) .