٢.امام حسين عليه السلام : على بن ابى طالب عليه السلام در مسجد جامع كوفه بود كه مردى از اهل شام برخاست و گفت : ... مرا از نخستين چيزى كه خداى متعال آفريد ، خبر ده! فرمود : «نور را آفريد» . گفت : آسمان ها را از چه آفريد؟ فرمود : «از بخار آب» . گفت : زمين را از چه آفريد؟ فرمود : «از كف آب» . گفت : كوه ها را از چه آفريد؟ فرمود : «از امواج» .

٣.امام باقر عليه السلام ـ در باره آغاز آفرينش ـ :همه چيز ، آب بود و عرش او بر آب جاى داشت .[١] پس خداوند ـ كه نامش ارجمند باد ـ آب را فرمود و آتشى شعله ور گشت . سپس به آتش امر كرد و آتش فرو نشست و از آتشِ فرو نشسته ، دودى برخاست و خداوند از آن دود ، آسمان ها را آفريد و زمين را از خاكستر ، خلق كرد . سپس ميان آب و آتش و باد ، منازعه در گرفت . آب گفت : من بزرگ ترين لشكر خدا هستم . باد گفت : من بزرگ ترين لشكر خدا هستم . آتش گفت : من بزرگ ترين لشكر خدا هستم . پس خداوند عز و جل به باد وحى فرمود كه : «تو ، بزرگ ترين لشكر من هستى» .

[١] اشاره اى است به آيه ٧ از سوره هود. علّامه سيّد محمّدحسين طباطبايى در اين باره مى گويد : اين كه عرش خدا در آن روز بر آب جاى داشت ، كنايه از اين است كه فرمان روايى خداوند متعال ، بر آب ، استوار بود كه مادّه حيات است . تخت فرمان روا ، نماد سلطنت اوست و قرار گرفتنش بر جايى ، در واقع ، قرار گرفتن فرمان روايى او بر آن جاست (الميزان فى تفسير القرآن : ج ١٠ ص ١٥١) .