٨٠٦.الأمالى ، طوسى ـ به سندش ، از امام زين العابدين عليه السلام ، از: هنگامى كه فاطمه عليهاالسلامحسين عليه السلام را به دنيا آورد، او را از وى گرفتم. پيامبر صلى الله عليه و آله نزد من آمد و فرمود: «اى اسماء! پسرم را به من بده» . او را در پارچه سفيدى به ايشان دادم و پيامبر صلى الله عليه و آله با او همان كرد كه با حسن عليه السلام كرده بود. پيامبر صلى الله عليه و آله گريست و سپس فرمود: «تو ماجرايى خواهى داشت . خدايا! قاتل او (حسين) را لعنت كن! اين را به فاطمه مگو» .

ر . ك : ج ١ ص ١٢٩ (بخش يكم / فصل يكم : تولّد) .

٢ / ٢

پيشگويى درباره شهادتش ، در يك سالگى او

٨٠٧.الملهوف: هنگامى كه امام حسين عليه السلام يك سالش تمام شد، دوازده فرشته بر پيامبر خدا فرود آمدند . . . كه صورتشان [برافروخته و] قرمز و چشمانشان گريان بود و بال هاى خود را گسترده بودند و مى گفتند: اى محمّد! به زودى بر سر حسين، فرزند فاطمه، آن خواهد آمد كه قابيل بر سر هابيل آورد و پاداش هابيل را به او خواهند داد و مانند گناه و مجازات قابيل بر سر قاتل او خواهد آمد. و در آسمان ها، فرشته مقرّبى نمى مانَد ، جز آن كه همگى بر پيامبر صلى الله عليه و آله فرود مى آيند و به او سلام مى كنند و عزاى حسين عليه السلام را به او تسليت مى گويند و پاداش اِعطايى به حسين عليه السلام را به او خبر مى دهند و تربت او را به وى عرضه مى كنند و پيامبر صلى الله عليه و آله مى فرمايد: «خدايا! هر كس او را وا گذاشت، وا بگذارش و هر كس او را كشت، بكُشش و از آنچه مى طلبد، بى بهره اش بگذار» .