٧٩٤.مَقتَل الحسين عليه السلام ، خوارزمى ـ به نقل از معاوية بن ابى سفيان ، در وصيّت به پسر: پسر عزيزم ! بر تو از چهارتن از اين امّت مى ترسم : عبد الرحمان بن ابى بكر ، عبد اللّه بن عمر ، عبد اللّه بن زبير ، و شبيه پدرش ، حسين بن على ... . امّا حسين بن على ، واى واى ، اى يزيد ! برايت از او چه بگويم؟! مراقب باش كه جز به راه خير ، متعرّض او نشوى . رشته اى طويل براى او بكش [١] و او را وا بگذار تا هر كجا كه خواست ، برود . او را ميازار ؛ امّا با جوش و خروشت ، او را بترسان و مبادا با او به جنگ آشكار با شمشير و نيزه رو بياورى ؛ بلكه به او عطا كن و او را نزديك خود كن و بزرگ بدار ، و اگر كسى از خاندان او نزد تو آمد ، بر او گشايش ده و خشنودش كن ، كه آنان خاندانى هستند كه جز خشنودى و جايگاه والا ، راضى شان نمى كند . پسر عزيزم ! مبادا دستت را به خون او بيالايى كه از هلاك شدگان خواهى شد .

[١] كنايه از مدارا و تحمّل گسترده و فراوان است . م .