قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٩٨
احساس مىكند. درچنين مواقعى، انگيزه پذيرش نصايح در انسان بهصورتى قوى وجود دارد و اين حالت هنگامى تقويت مىگردد كه با وجدان خويش بيابد كه نصيحتگر مقصدى جز هدايت و راهنمايى او ندارد و از هرگونه منفعتطلبى و تمايلات شخصى بهدور است.
قرآن اين روش را از روشهاى اصلى برنامه تربيتى خويش قرار داده و در هر موقعيت و مناسبتى، به موعظه مؤمنان و حقطلبان پرداخته، تا جايى كه بخش مهمى از آيات اين كتاب الهى را موعظه و اندرز تشكيل داده و حتى يكى از اوصاف قرآن، «موعظه» است:
«يا ايُّهَا النَّاسُ قَدْ جائَتْكُمْ مَوْعِظَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ وَ شِفاءٌ لِما فِى الصُّدُورِ وَ هُدًى وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنينَ» «١» اى مردم، اندرزى از سوى پروردگارتان براى شما آمده است و درمانى براى آنچه در سينههاست و هدايت و رحمتى براى مؤمنان.
خداوند در بسيارىاز آيات كتاب آسمانى، بهطور مستقيم، بهموعظه مردم مىپردازد:
«يَعِظُكُمُ اللَّهُ انْ تَعُودُوا لِمِثْلِهِ ابَداً انْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ» «٢» خداوند شما را اندرز مىدهد كه بار ديگر گرد چنان كارى نگرديد، اگر ايمان داريد.
و گاهى نيز بهطور غيرمستقيم و از زبان پيامبران عليهم السلام و صالحان به موعظه مىپردازد.
طرح سؤال يكى از روشهايى كه امروزه براى تعليم و تربيت وجود دارد روش طرح سؤال براى متربّيان و متعلّمان است. در اين روش، استاد به طرح سؤال مىپردازد تا دانشآموز را به تفكر و يافتن پاسخ از درون خويش وادارد. علمى كه از اين طريق نصيب دانشآموز مىگردد، براى او بسيار لذتبخش و ماندنى است؛ زيرا انسان بهطور معمول، به برداشتهاى خود از مسائل گوناگون بيش از هر چيز اهميت مىدهد و آن را همانند