قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٦٧
به ظهور چنين پيامبرى بوده است و در همين راستا، يهوديان، پيش از بعثت رسول گرامى اسلام صلى الله عليه و آله، بر مشركان احتجاج مىنمودند و چشم بهراه ظهور او بودند. «١» اما وقتى كه او ظهور نمود و متوجه شدند كه از قوم خودشان نيست، فقط تعداد انگشتشمارى به اين حقيقت اعتراف كردند و به او ايمان آوردند، ولى ديگران به انكار او پرداختند. خداوند متعال همچنين خاطرنشان ساخته كه اهل كتاب، پيامبر صلى الله عليه و آله را همچون فرزندان خود، بهدرستى مىشناختند. «٢» تذكّر خداوند در همه اين موارد، براى آن است كه به آنها توجه دهد اين شخص همان پيامبر موعودى است كه چشم به راه او بودهاند و اگر عالمان آنها با توجه به نشانهايى كه درباره او در كتابهاى دينى خودشان خواندهاند، به نبوّت او اقرار كنند، حقّانيت قرآن مجيد نيز ثابت مىشود؛ قرآنى كه توصيف آن در كتابهاى خودشان آمده و به آن واقف هستند. خوشبختانه در طول چهارده قرن گذشته، بسيارى از اهل كتاب- يهود و نصارا- به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله ايمان آورده و به وجود بشارت آسمانى در كتب خود اعتراف كردهاند و اين اعترافات، كافى و يقينآور است و هنوز هم ردّ پايى از اين بشارتها در كتابهاى محرّف انجيل و تورات يافت مىشود. «٣»