قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ١٨
«تبيان» يعنى: بيانگر. با توجه به وسعت مفهوم «كلّ شىء»، بهخوبى مىتوان از اين تعبير استفاده كرد كه در قرآن، بيان همهچيز هست، ولى با توجه به اين نكته كه قرآن كتاب تربيت و انسانسازى است و بهمنظور تكامل فرد و جامعه در تمام جنبههاى انسانى و معنوى نازل شده، روشن مىشود كه منظور از همه چيز، تمام چيزهايى است كه براى پيمودن اين راه لازم است و قرآن در اين زمينه، چيزى را فروگذار نكرده است.
والا و با عظمت:
«بَلْ هُوَ قُرْانٌ مَجيدٌ» «١» بلكه آن، قرآنِ با عظمت است.
«مجيد» از ماده «مجد» بهمعناى شرافت گسترده است و از آنجا كه قرآن عظمت و شرافتى بىپايان دارد، كلمه «مجيد» از هر نظر سزاوار آن است؛ ظاهرش زيبا، محتوايش عظيم، دستوراتش عالى و برنامههايش آموزنده و حياتبخش است.
نفعرساننده بىپايان:
«انَّهُ لَقُرْانٌ كَريمٌ» «٢» كه آن قرآن كريمى است.
توصيف قرآن به «كريم» (با توجه به اينكه «كرم» در مورد خداوند، بهمعناى احسان و انعام و در مورد انسانها بهمعناى دارا بودن اخلاق و افعال ستوده است) اشاره به زيبايىهاى ظاهرى قرآن از نظر فصاحت و بلاغت و نيز محتواى جالب آن است كه نفع رساننده به تمام مردم است؛ زيرا در آن معارفى وجود دارد كه سعادت دنيا و آخرت آنها را تأمين مىكند. «٣»