٤- آياتى كه نشان مى‌دهد پيامبر صلى الله عليه و آله اختيارى در تغيير آيات الهى نداشت؛ مانند آيه‌ «وَإِذَا تُتْلَى‌ عَلَيْهِمْ آيَاتُنَا بَيِّنَاتٍ قَالَ الَّذِينَ لَا يَرْجُونَ لِقَاءَنَا ائْتِ بِقُرْآنٍ غَيْرِ هذَا أَوْ بَدِّلْهُ قُلْ مَا يَكُونُ لِي أَنْ أُبَدِّلَهُ مِن تِلْقَاءِ نَفْسِي إِنْ أَتَّبِعُ إِلَّا مَا يُوحى‌ إِلَيَّ» «١» و هنگامى كه آيات روشن ما بر آن‌ها خوانده مى‌شود، كسانى كه ايمان به لقاى ما (و روز رستاخيز) ندارند، مى‌گويند: قرآنى غير از اين بياور يا آن را تبديل كن (و آيات نكوهش بت‌ها را بردار.) بگو: من حق ندارم كه از پيش خود، آن را تغيير دهم؛ فقط از چيزى كه بر من وحى مى‌شود پيروى مى‌كنم.
٥- تكرار لفظ «قل»، كه در بيش از سيصد مورد در قرآن به پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله خطاب شده است، نشان مى‌دهد كه او علاوه بر دريافت معانى، مأمور تلقّى و نشر الفاظ آيات نيز بوده است. «٢»