قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ١٥

«وَلَقَدْ آتَيْنَا مُوسَى‌ وَهَارُونَ الْفُرْقَانَ» «١» و ما به موسى و هارون «فرقان» داديم.
ذكر: در بعضى از آيات، قرآن شريف «ذكر» (ياد آورنده) ناميده شده است:
«انَّا نَحْنُ نَزَّلْنَا الذِّكْرَ ...» «٢» ما ذكر (: قرآن) را نازل كرديم.
اطلاق اين نام بر قرآن بدان دليل است كه قرآن حقايقى را كه بشر با فطرت الهى خود دريافته و در مكنون وجودى او قرار دارد، متذكر مى‌شود.
اوصاف قرآن‌ براى قرآن، غير از اسامى مزبور، اوصاف متعددى نيز ذكر شده كه به توضيح برخى از آن‌ها مى‌پردازيم:
هدايتگر به سوى بهترين راه:
«إِنَّ هذَا الْقُرْآنَ يَهْدِي لِلَّتي هِيَ أَقْوَمُ» «٣» همانا اين قرآن خلق را به راست‌ترين و استوارترين راه هدايت مى‌كند.
يعنى: عقايدى را كه قرآن ارائه مى‌دهد مستقيم، روشن، قابل درك و خالى از هرگونه ابهام و خرافات است. او نيروهاى انسانى را بسيج مى‌كند و ميان انسان و قوانين طبيعت هماهنگى برقرار مى‌سازد و راهى را هم كه بدان هدايت مى‌كند، از نظر قوانين اجتماعى، اقتصادى و نظامات سياسى- كه بر جامعه انسانى حاكم مى‌باشد- تكامل‌آفرين است؛ هم جنبه‌هاى معنوى انسان را پرورش مى‌دهد و هم جنبه‌هاى مادى او را از افراط و تفريط، حتى در عبادت و برنامه‌هاى اخلاقى، حفظ مى‌كند.