قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٧٤

«أُولئِكَ الَّذِينَ أَنْعَمَ‌اللَّهُ عَلَيْهِم مِنَ‌النَّبِيِّينَ مِن ذُرِّيَّةِ آدَمَ وَ مِمَّنْ حَمَلْنَا مَعَ نُوحٍ وَ مِن ذُرِّيَّةِ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْرَائِيلَ وَمِمَّنْ هَدَيْنَا وَاجْتَبَيْنَا إِذَا تُتْلَى‌ عَلَيْهِمْ آيَاتُ الرَّحْمنِ خَرُّوا سُجَّداً وَبُكِيّاً» «١» آن‌ها پيامبرانى بودند كه خداوند مشمول نعمتشان قرار داده بود، از فرزندان آدم و از كسانى كه با نوح بر كشتى سوار كرديم و از دودمان ابراهيم و يعقوب و از كسانى كه هدايت كرديم و برگزيديم. آن‌ها كسانى بودند كه وقتى آيات خداوند رحمان بر آنان خوانده مى‌شد به خاك مى‌افتادند، در حالى‌كه سجده مى‌كردند و گريان بودند.
امام زين‌العابدين عليه السلام در تشويق مؤمنان به اين ادب در برابر قرآن، كه ناشى از اهتمام شنونده نسبت به كلام الهى است، مى‌فرمايد:
كسى كه حرفى از كتاب خدا را بشنود بدون اين‌كه خود قرائت كند، خداوند برايش حسنه‌اى مى‌نويسد و يكى از گناهانش را محو مى‌كند و مقام او را يك درجه بالا مى‌برد. «٢» ٤- حفظ قرآن‌ يكى ديگر از مسائلى كه اهتمام مسلمانان را به حفظ حرمت قرآن نشان مى‌دهد، حفظ قرآن است. هر چند براى خواندن قرآن از روى كتاب آسمانى فضايل خاصى در روايات بيان شده، اما بر حفظ قرآن در سينه‌ها نيز تأكيد گرديده است. از رسول خدا صلى الله عليه و آله نقل شده كه فرمود:
«انَّ الَّذى‌ لَيْسَ فى‌ جَوْفِهِ شَىْ‌ءٌ مِنَ الْقُرْآنِ كَالْبَيْتِ الْخَرابِ» «٣» كسى‌كه در درونش آياتى از قرآن نباشد (آن‌ها را حفظ نكرده باشد) مانند خانه‌اى خراب است.
امام صادق عليه السلام درباره حافظ قرآن كه به آن عمل نيز مى‌كند، مى‌فرمايد: