قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٧٣

درباره آيه مزبور- كه امر به ترتيل مى‌كند- سؤال شد. آن حضرت در پاسخ فرمود:
امير مؤمنان عليه السلام فرموده است: يعنى: قرآن را خوب بخوان و همانند شعر، آن را به شتاب نخوان و مانند ريگ، آن را پراكنده نساز، بلكه دل‌هاى سخت خود را به‌وسيله آن به بيم و هراس افكنيد و همّت شما اين نباشد كه سوره را به پايان برسانيد. «١» از جمله آداب تلاوت قرآن، علاوه بر «صوت حسن»، «ترتيل» و «تجويد»، دقت و توجه كامل به معناى آن است. قارى بايد هنگام تلاوت آياتِ بشارت دهنده، به لطف و رحمت الهى اميدوار شود و هنگام تلاوت آيات عذاب و وعيد، از درگاه ربوبى طلب آمرزش و گذشت نمايد. «٢» ٣- استماع قرآن‌ يكى ديگر از وظايف مؤمنان در برابر قرآن، گوش دادن و سكوت كردن هنگام شنيدن كلام الهى است:
«وَ اذا قُرِى‌ءَ الْقُرْآنُ فَاسْتَمِعُوا لَهُ وَ انْصِتُوا لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ» «٣» هنگامى كه قرآن خوانده مى‌شود، گوش فرا دهيد و خاموش باشيد تا شايد مشمول رحمتِ خدا شويد.
استماع به‌معناى گوش دادن همراه با ميل قلبى است و «انصات» به‌معناى سكوت كردن براى استماع است. پس وظيفه مسلمانان آن است كه هنگام تلاوت آيات قرآن، سكوت كنند و با اشتياق، به آن گوش فرادهند؛ زيرا اين كار موجب مى‌شود كه مشمول رحمت حق قرار گيرند و ايمانشان افزون گردد.
قرآن مجيد به اين حقيقت اشاره مى‌نمايد كه پيامبران بسيارى هنگام شنيدن آيات الهى به سجده مى‌افتادند و گريان مى‌شدند.