قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ١٩
نور:
«فَامِنُوا بِاللَّهِ وَ رَسُولِهِ وَالنُّورِ الَّذى انْزَلْنا وَاللَّهُ بِما تَعْمَلُونَ خَبيرٌ» «١» به خدا و رسولش و نورى كه (همراه او) نازل كرديم، ايمان آوريد و خداوند به آنچه انجام مىدهيد آگاه است.
چيزى كه «نور» باشد، هم خودش آشكار است و هم سبب ظهور و شناسايى حقايق ديگر مىگردد. با تأمّل و تدبّر در آيات قرآن مجيد، هم حقّانيت قرآن ظاهر مىشود و هم افراد به وسيله آن، راه حق را از باطل مىشناسند و مىتوانند آن را چراغ راه خود قرار دهند تا آنان را از ظلمات جهل و عناد و استكبار نجات دهد و به سرچشمه نور برساند.
قرآن خود در اين باره مىفرمايد:
«كِتَابٌ أَنزَلْنَاهُ إِلَيْكَ لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ» «٢» اين كتابى است كه بهسوى تو نازل كرديم تا مردم را از تاريكىها بهسوى روشنايى ببرى.
علاوه بر اوصاف مزبور، اوصاف ديگرى نيز براى اين كتاب آسمانى در قرآن مجيد ذكر شده است كه تنها به ذكر آنها اكتفا مىكنيم:
بصائر «٣» (وسيله بينايىها و بينشها)، بلاغ «٤» (پيام رسان)، تذكره «٥» (بهمعناى همان ذكر است)، مبين «٦» (روشن و آشكار)، احسنالحديث «٧» (بهترين سخنها)، برهان «٨» (دليل محكم)، عزيز «٩» (شكستناپذير)، علىّ «١٠» (بلند مرتبه)، قيّم «١١» (استوار و بدون انحراف)،