قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٧١
آنان كه كتاب خدا را مىخوانند و نماز مىگزارند و از آنچه به آنها دادهايم، پنهانى و آشكار انفاق مىكنند، اميدوار به تجارتى هستند كه هرگز زيان ندارد. «١» در روايات معصومان عليهم السلام، قرائت قرآن مورد توجه و تأكيد قرار گرفته است. امام صادق عليه السلام مىفرمايد:
قرآن، عهد و فرمان خدا با خلق است. پس شايسته است كه هر مسلمانى به اين عهدنامه بنگرد و روزى پنجاه آيه از آن بخواند. «٢» در روايتى از رسول خدا صلى الله عليه و آله، تلاوت قرآن، جلا و صيقلدهنده دلهاى زنگارگرفته معرفى شده است. «٣» امام صادق عليه السلام در مورد اهميت تلاوت قرآن در سنين جوانى فرمود:
كسى كه در سنين جوانى قرآن تلاوت كند، قرآن با گوشت و خونش آميخته مىگردد. «٤» امام على عليه السلام مىفرمايد:
خانهاى كه در آن قرآن خوانده شود و خداوند بسيار ياد گردد، بركتش زياد مىگردد و فرشتهها در آن فرود مىآيند و شياطين از آن دورى مىگزينند و براى اهل آسمان، روشنايى مىبخشد، آنگونه كه ستارگان براى اهل زمين مىدرخشند، و خانهاى كه در آن قرآن خوانده نشود و يادى از خدا نگردد، بركتش كم مىشود و ملائكه از آن روى برمىتابند و شياطين به چنين خانههايى راه مىيابند. «٥» ذكر اين نكته لازم است كه آثار و بركات خواندن قرآن تنها به آثار ظاهرى همچون زياد شدن روزى و زياد شدن سوى چشم منحصر نيست، بلكه بيشتر آثار خواندن قرآن در آثار معنوى و باطنى آن است؛ همانند آثارى كه در همين حديث شريف به برخى از آنها اشاره شده است.