قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ١٦
راهى كه قرآن بدان هدايت مىكند از نظر نظام حكومتى، بر پا دارنده عدل و در هم كوبنده ستم و ستمگران است و خلاصه آن كه شيوه هدايت قرآن در تمام زمينههاى اخلاقى، اجتماعى، اقتصادى و حكومتى بهترين و مستقيمترين شيوه است. «١» پر بركت:
«وَ هذَا ذِكْرٌ مُّبَارَكٌ أَنزَلْنَاهُ» «٢» و اين يادآورنده مباركى است كه آن را فرو فرستاديم.
«مبارك» به معناى چيزى است كه داراى خير مستمر و مداوم باشد. اين تعبير در مورد قرآن، اشاره به دوام استفاده جامعه انسانى از تعليمات آن دارد و چون اين كلمه به صورت مطلق به كار رفته، هرگونه خير و سعادت دنيا و آخرت را شامل مىشود. «٣» براى اينكه بدانيم قرآن تا چه حد موجب آگاهى و مايه بركت است، كافى است حال ساكنان جزيرةالعرب را پيشاز نزول قرآن و پس از آن با يكديگر مقايسه كنيم. آنان پيشاز نزول قرآن، در توحّش، جهل، فقر، بدبختى و پراكندگى بهسر مىبردند، اما پس از نزول آن، چنان زندگى شرافتمندانهاى پيداكردند كه اسوه و الگوى ديگران شدند. همچنين مقايسه وضع اقوام ديگر، پيش از ورود قرآن و پساز آن به جامعهشان قابل تأمّل و بررسى است. «٤» شفابخش و رحمتآور:
«يَا أيُّهَا النَّاسُ قَدْ جَاءَتْكُم مَوْعِظَةٌ مِن رَبِّكُمْ وَشِفَاءٌ لِمَا فِي الصُّدُورِ وَ هُدىً وَ رَحْمَةٌ لِلْمُؤْمِنِينَ» «٥» اى مردم! اندرزى از سوى پروردگارتان براى شما آمده است، و درمانى براى آنچه در سينههاست؛ و هدايتى و رحمتى است براى مؤمنان.