قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٤٩

فصل سوم نزول قرآن‌ قرآن مجيد برخلاف برخى‌از كتب آسمانى پيشين نظير تورات، كه در الواحى مكتوب نازل شده، «١» به‌صورت وحىِ الفاظ و معانى بر قلب مبارك پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله فرود آمده است:
«نَزَلَ بِهِ الرُّوحُ الْامينُ عَلى‌ قَلْبِكَ لِتَكُونَ مِنَ الْمُنْذِرينَ بِلِسانٍ عَرَبِىٍّ مُبينٍ» «٢» روح‌الامين آن را بر قلب (پاك) تو نازل كرده است تا از انذار كنندگان باشى؛ به زبان عربى آشكار (نازل كرده).
نزول قرآن همچون نزول اشياى مادى، كه با جسميت و اشغال مكان و فرود آمدن مادى همراه است، نبوده، بلكه به‌معناى القاى معانى و حقايق قدسى به‌همراه الفاظ آن‌ها از جانب خداى متعال بر قلب بنده بر گزيده‌اش، پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله بوده و اگر از لفظ «نزول» استفاده شده، از باب تشبيه معقول به محسوس است تا همگان به علوّ مرتبه قرآن پى ببرند.
كيفيت وحى‌ به‌عنوان مقدمه، يادآور مى‌شويم كه قرآن مجيد نزول وحى بر پيامبران عليهم السلام را سه‌گونه دانسته است:
«وَ مَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْياً أَوْ مِن وَرَاءِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ» «٣»