قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٩١
كَذلِكَ نُفَصِّلُ الْأَيَاتِ لِقَوْمٍ يَتَفَكَّرُونَ» «١» مَثَل زندگانى دنيا همانند آبى است كه از آسمان نازل كردهايم كه در پى آن، گياهان زمين مىرويد تا زمانى كه زمين زيبايى خود را مىيابد و آراسته مىگردد و اهل آن مطمئن مىشوند كه مىتوانند از آن بهرهمند گردند. (ناگهان) فرمان ما، شب هنگام يا روز فرامىرسد (سرما يا صاعقهاى را بر آن مسلط مىسازيم) و آنچنان آن را درو مىكنيم كه گويى ديروز هرگز (چنين كشتزارى) نبوده است. اينگونه آيات خود را براى گروهى كه مىانديشند، شرح مىدهيم.
در اين مثال، زيبايى و ناپايدارى متاع دنيا به زيبايى و ناپايدارى علفهايى تشبيه شده است كه بهاران از زمين مىرويند و آن را زيبا و سرسبز مىكنند، ولى بهزودى پژمرده و خشك مىشوند و پراكنده و نابود مىگردند. متاعهاى دنيوى نيز چنين است. همين كه اهل دنيا به نعمتهاى آن دل خوش مىكنند و تصور مىنمايند كه براى هميشه آن را در اختيار خواهند داشت، ناگاه فرمانى از جانب خدا مىرسد و تمام آن نعمتها را از اينان مىگيرد، چنانكه گويى آن نعمتها در اين سرزمين وجود نداشتهاند.
٣- خوشه هفتصد دانه: خداوند وعده داده كه صدقات را پرورش مىدهد و زياد مىگرداند. براى اينكه اين وعده را محسوس گرداند، اينگونه مثال زده است:
«مَثَلُ الَّذِينَ يُنفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِاْئَةُ حَبَّةٍ وَاللّهُ يُضَاعِفُ لِمَن يَشَاءُ وَاللّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ» «٢» مَثَل كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مىكنند، همانند بذرى است كه هفت خوشه بروياند كه در هر خوشه يك صد دانه باشد و خداوند آن را براى هر كس بخواهد (و شايستگى داشته باشد) چند برابر مىكند و خدا گشايشدهنده و داناست.
قرآن با اين مثال مىفهماند كه انفاق سبب رشد معنوى و اجر مضاعف انفاق كننده در جهان آخرت مىشود.