قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٩٠
اما كفها به بيرون پرتاب مىشوند، ولى آنچه به مردم سود مىرساند، در زمين مىماند. خداوند اين چنين مثال مىزند.
قرآن با اين دو مثال زيبا، به ما توجه مىدهد كه باطل، شرك، كفر و نفاق ماندنى نيستند، تنها مدت كوتاهى جولان مىدهند و حق را مىپوشانند. آنان همچون كف روى آب و روى فلزات مذابند كه دوامى ندارد و به زودى سراب وجودشان بر همگان معلوم مىگردد. اما آنچه ماندنى است، حق و طرفداران آن است كه همچون آب و فلز، هم دوام دارند و هم مايه حيات و منفعتند.
ناگفته نماند كه قرآن براى بيان حق و باطل، مثالهاى ديگرى نيز آورده است. براى مثال، اهل باطل را در ناكامى از رسيدن بهمقصد و بىنتيجه ماندن اعمالشان، به شخصى تشبيه كرده كه از دور، دستهاى خود را گشوده، بهسوى آب دراز مىكند تا كفى از آب بر دهان خود برساند، اما نمىتواند و فقط صورت آب نوشيدن را به خود مىگيرد و ناكام و تشنه باقى مىماند. «١» همچنين در جاى ديگر، توحيد و كلمه حق را به درخت پاكيزهاى تشبيه نموده كه ريشههاى آن در خاك محكم ثابت گرديده و در فضا، شاخه گسترده و در هر فصل به اذن پروردگارش ميوه مىدهد، درحالى كه كفر و كلمه باطل همچون درخت ناپاكى است كه از زمين كنده شده و بادها آن را به هر طرف پرتاب مىكنند و ثبات و بقايى از خود ندارد. «٢» ٢- سبزه زيبا ولى كم دوام و نابودشدنى: قرآن براى آگاه كردن مؤمنان به ناپايدارى و بىثباتى دنيا، در موارد فراوانى به نصيحت آنها پرداخته، حيات دنيوى را لهو و لعب دانسته و انسانها را از دلبسته شدن به آن نهى كرده است. قرآن براى فهماندن اين حقيقت چنين مثال زده است:
«إِنَّمَا مَثَلُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَاءٍ أَنزَلْنَاهُ مِنَ السَّماءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الْأَرْضِ مِمَّا يَأْكُلُ النَّاسُ وَالْأَنْعَامُ حَتَّى إِذَا أَخَذَتِ الْأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَازَّيَّنَتْ وَظَنَّ أَهْلُهَا أَنَّهُمْ قَادِرُونَ عَلَيْهَا أَتَاهَا أَمْرُنَا لَيْلًا أَوْ نَهَاراً فَجَعَلْنَاهَا حَصِيداً كَأَن لَمْ تَغْنَ بِالْأَمْسِ