قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٦٢
آنها كه كافر شدند، مىگويند: تو پيامبر نيستى. بگو: كافى است كه خداوند و كسى كه علم كتاب نزد اوست، ميان من و شما گواه باشند.
منظور از «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتابِ» به نقل روايات قطعى شيعه و سنّى، حضرت على عليه السلام است.
دليل همراه بودن اين دو شهادت آن است كه عالمان به كتاب به مقامى رسيدهاند كه حق شناس شده و بدين دليل، مدّعيان حقيقى نبوّت را شناخته و به تصديق آنان مىپردازند.
شناخت مدعيان نبوّت توسط اين گروه احتياج به ارائه معجزه از سوى آنان ندارد، بلكه براى تصديقشان، تنها شنيدن كلام آنان و مشاهده رفتارشان كافى است.
٤- تحدّى قرآن «تحدّى» يعنى اينكه از ناباوران و منكران خواستهشود كه همه امكانات خودرا بهخدمت گيرند و سخنانى همانند قرآن بياورند. خداوند متعال براى دعوت به تحدّى، ضمن چندين آيه، به اين مطلب اشاره كردهاست؛ در آيهاى، آوردن دهسوره همانند سور قرآنى و در دو آيه، يك سوره و در آيهاى، به آوردن حديث و سخنى همچون سخن قرآن دعوت كردهاست:
«أَمْ يَقُولُونَ افْتَرَاهُ قُلْ فَأْتُوا بِعَشْرِ سُوَرٍ مِثْلِهِ مُفْتَرَيَاتٍ وَادْعُوا مَنِ اسْتَطَعْتُم مِن دُونِ اللَّهِ إِن كُنتُمْ صَادِقِينَ» «١» آنها مىگويند: او به دروغ اين (قرآن) را (به خدا) نسبت داده است. بگو: اگر راست مىگوييد، شما هم ده سوره ساختگى همانند اين قرآن بياوريد و تمام كسانى را كه مىتوانيد- غير از خدا- (براى اين كار) دعوت كنيد.
«وَ إِنْ كُنْتُمْ فِي رَيْبٍ مِمَّا نَزَّلْنَا عَلَى عَبْدِنَا فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِن مِثْلِهِ وَادْعُوا شُهَدَاءَكُمْ مِنْ دُونِ اللّهِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ» «٢» و اگر درباره آنچه بر بنده خود (: پيامبر صلى الله عليه و آله) نازل كرديم شك و ترديد داريد،