قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٥٨

نمى‌توانند به آن دست زنند (: دست يابند.) آن از سوى پروردگار عالميان نازل شده است. آيا اين سخن را سُست و كوچك مى‌شماريد؟! در آيه ديگرى، براى بيان همين مرحله از نزول آن را با قسم تأكيد نموده كه اين قرآن سخنان شاعر و كاهن نيست، بلكه نازل شده از جانب خداست. «١» همچنين خداوند شهادت داده كه در مرحله نزول نيز واسطه وحى فرستاده بزرگوار و امينى بوده كه آيات را بدون كم و كاست به پيامبر اسلام صلى الله عليه و آله رسانده است.
«فَلَا أُقْسِمُ بِالْخُنَّسِ الْجَوَارِ الْكُنَّسِ وَاللَّيْلِ إِذَا عَسْعَسَ وَالصُّبْحِ إِذَا تَنَفَّسَ إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ كَرِيمٍ ذِي قُوَّةٍ عِندَ ذِي الْعَرْشِ مَكِينٍ مُطَاعٍ ثَمَّ أَمِينٍ» «٢» سوگند به ستارگانى كه باز مى‌گردند، حركت مى‌كنند و از ديده‌ها پنهان مى‌شوند و قسم به شب، هنگامى كه پشت كند و به آخر رسد و به صبح، هنگامى كه تنفّس كند كه اين (قرآن) كلام فرستاده‌اى بزرگوار (: جبرئيل امين) است كه صاحب قدرت بوده و نزد (خداوند) صاحب عرش، مقام والايى دارد؛ در آسمان‌ها مورد اطاعت (فرشتگان) و امين است.
مرحله ديگر شهادت الهى مربوط به دريافت كننده وحى است. در اين مرحله نيز خداوند با ذكر سوگند، بيان مى‌دارد كه دريافت كننده وحى هرگز دچار انحراف و گمراهى نشده است و آنچه را بيان مى‌دارد همان وحى الهى است كه بر او نازل شده و او هيچ دخل و تصرفى در آن ننموده است:
«وَالنَّجْمِ إِذَا هَوَى‌ مَا ضَلَّ صَاحِبُكُمْ وَ مَا غَوَى‌ وَ مَا يَنطِقُ عَنِ الْهَوَى‌ إِنْ هُوَ إِلَّا وَحْيٌ يُوحَى‌» «٣» سوگند به ستاره هنگامى كه افول مى‌كند، كه هرگز دوست شما (: محمد صلى الله عليه و آله)