قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٣٣
«إِنَّهُ لَقُرْآنٌ كَرِيمٌ فِي كِتَابٍ مَكْنُونٍ لَايَمَسُّهُ إِلَّا الْمُطَهَّرُونَ تَنزِيلٌ مِن رَبِّ الْعَالَمِينَ» «١» بهدرستى كه آن قرآن كريمى است كه در كتاب محفوظى جاى دارد و جز پاكان نمىتوانند به آن دست يابند. آن از سوى پروردگار عالميان نازل شده است.
«كِتابٌ احْكِمَتْ اياتُهُ ثُمَّ فُصِّلَتْ مِنْ لَدُنْ حَكيمٍ خَبيرٍ» «٢» اين كتابى است كه آياتش استحكام يافته، سپس تشريح شده و از نزد خداوند حكيم و آگاه (نازل گرديده) است.
علّامه طباطبائى قدس سره ذيل اين آيه شريفه مىنويسد:
منظور از احكام آيات، ربط آيات جدا شده از يكديگر به هم و ارجاع آيات آخر به اولش مىباشد، بهگونهاى كه بازگشت همه به امر واحد بسيطى است كه داراى اجزا و ابعاض نمىباشد. «٣» سپس مىنويسد:
اين آيات مىخواهد بفرمايد كه قرآن كريم در نزد خداى تعالى، مرتبهاى بالاتر از سطح افكار بشرى داشته و خداى تعالى براى اينكه ما انسانهاى عادى آن را بفهميم، به مرتبهاى پايين آورده كه قابل فهم و تفقّه بشر عادى باشد. «٤» بنابراين، تأويل قرآن يعنى: حقيقت بلندمرتبهاى كه مافوق فهم بشر است و در كتاب مكنون، محفوظ و مصون است و اصل و مآل و مرجع اين كتاب شريف است. «٥» امام خمينى قدس سره در اين باره مىفرمايد: