قرآن در قرآن - فرقانی حیدری - الصفحة ٣٢
مصر در خواب، هفت سال قحطى را به اين صورت ديد كه هفت گاو چاق بهوسيله هفت گاو لاغر خورده مىشوند.
بنابراين، معلوم مىشود كه تأويل حقيقتى است خارجى كه بهصورت خاصى براى بيننده جلوه مىكند. در قصه حضرت موسى و خضر عليهما السلام، تأويلى كه حضرت خضر اظهار مىكند، حقيقتى است كه كارهايى را كه او انجام داده از آن سرچشمه مىگيرد.
همچنين آيهاى كه به درستى و راستى در كيل و وزن دستور مىدهد، تأويلش حقيقت و مصلحتى است عمومى كه اين فرمان بر آن تكيه دارد و تحقق دهنده آن است و از آن نشأت مىگيرد و مآل و مرجعش بدان است.
بنابراين، تأويل هر چيزى، حقيقتى است كه آن چيز از آن سرچشمه مىگيرد و آن چيز به نحوى تحقق دهنده و حامل و نشانه آن است.
اين معنا در قرآن در قرآن ٤٢ جاودانگى ص : ٤٢ باره قرآن مجيد نيز جارى است؛ زيرا اين كتاب مقدس از حقيقت و معنويتى سرچشمه مىگيرد كه از قيد ماده و جسمانيت و لفظ و عبارت، آزاد و از مرحله حس بالاتر است. «١» تأويل قرآن اگر در آيات نزول قرآن دقت كنيم، درمىيابيم كه آيات كريمه براى قرآن دو مقام اثبات مىكند: مقام مكنون كه از مَسِّ مسكنندگان (جز مطهّرين) مصون است و مقام تنزيل (نازل شده) كه براى مردم قابل فهم مىباشد. به آيات ذيل توجّه كنيد:
«وَالْكِتَابِ الْمُبِينِ إِنَّا جَعَلْنَاهُ قُرْآناً عَرَبِيّاً لَعَلَّكُمْ تَعْقِلُونَ وَإِنَّهُ فِي أُمِّ الْكِتَابِ لَدَيْنَا لَعَلِيٌّ حَكِيمٌ» «٢» سوگند به كتاب مبين، ما آن را قرآنى فصيح و عربى قرار داديم تا شايد شما تعقّل كنيد و آن در امّالكتاب (لوح محفوظ) نزد ما بلندپايه و استوار است.