بيّنه «١» (دليل و حجّت آشكار)، بُشرى‌ «٢» (وسيله بشارت براى تسليم شدگان به آن)، تنزيل «٣» (نازل‌شده از جانب حق)، حبل‌اللّه «٤» (ريسمان الهى)، مصدِّق «٥» (تصديق‌كننده كتب آسمانى پيشين) قولٌ فصل» (سخن جداكننده حق از باطل).
تقسيم‌بندى‌هاى قرآن‌ تقسيم‌بندى‌هايى كه براى قرآن مجيد صورت گرفته دو گونه است:
نوع اول آن كه مورد تصريح قرآن مجيد قرار گرفته و پيامبر اكرم صلى الله عليه و آله خود در تفهيم آن به مردم نقش اساسى داشته، تقسيم قرآن به سوره و آيه است.
مشتمل بودن قرآن به سوره‌ها را از آياتى نظير «سُورَةٌ انْزَلْناها» «٧» و «قُلْ فَأْتُوا بِسُورَةٍ مِثْلِهِ» «٨» مى‌توان دريافت. در مورد مشتمل بودن قرآن بر آيات نيز مى‌توان به آياتى نظير «وَ اذا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آياتُهُ زادَتْهُمْ ايماناً» «٩» و «كِتابٌ فُصِّلَتْ آياتُهُ قُرْاناً عَرَبِيّاً» «١٠» استناد كرد. نوع دوم تقسيماتى است كه مسلمانان پس از زمان رسول خدا صلى الله عليه و آله با سليقه خود و براى اغراضى مانند سهولت در فراگيرى قرآن اعمال نموده‌اند؛ مثلًا، قرآن را به سى جزء و هر جزء را به چهار حزب و هر حزب را به چهار ربع تقسيم كرده‌اند.