طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٧٣ - اقوال اهل سنّت در نجاست ظاهرِی و نجاست ذاتِی مشرکان

بسم الله الرّحمن الرّحِیم‌

استدلال به آِیۀ (إنَّما المُشرِکُونَ نَجَسٌ) بر نجاست ذاتِی مشرکِین، و اشکالات آن‌

حال باِید به ذکر ادلّۀ فقهاِی شِیعه در نجاست ذاتِی مشرکان و حدود قوّت و ضعف ادلّه بر اثبات مطلوب پرداخت.

دلِیل اوّل: عبارت از آِیۀ شرِیفۀ (إِنَّمَا الْمُشْرِكُونَ نَجَسٌ) مِی‌باشد:

الف) ِیا به تقرِیر اِینکه: «نَجَس» (بالفتح) مصدر است و «ذو» محذوف؛ پس معنا و مراد آِیه اِین است: «إنّما المُشرِکونَ ذو نَجَسٍ.»

اشکال بر استدلال به اِینکه: در اِین‌صورت، آِیه ممکن است هم دلالت بر نجاست ذاتِی کند و هم ممکن است نجاست عرَضِی را شامل گردد، زِیرا به‌واسطۀ مباشرت با نجاسات و اکل لحوم خنزِیر و شرب خمر داراِی نجاست عرضِی هستند؛ مندفع است:

اوّلاً: اگر مقصود نجاست عرضِی باشد، دِیگر تخصِیص آِیه به مشرکان و عدم ذکر ِیهود و نصارِی و غِیره در قرآن، وجهِی نخواهد داشت.

ثانِیاً: إندراج جمِیع مشرکان تحت عنوان نجاست به‌واسطۀ مباشرت با