در اِین رواِیت بر جواز رضاع ناصبِیّه تصرِیح شده است، درحالِی‌که در رواِیتِی که قبلاً ذکر شده بود امام علِیهالسّلام مِی‌فرماِید: «ناصبِی از سگ نجس‌تر است!» و اِین رواِیت، خود دلِیلِی است بر اِینکه مقصود از نجاستِ منظور امام علِیهالسّلام، قذارت نفسِی و کدورت باطنِی بوده است، نه نجاست ذاتِی.

٦. عبداللهِ بنُ جعفرٍ فِی قُرب الإسنادِ، عن عبدِاللهِ بنِ الحسن، عن جدِّه علِیِّ بنِ جعفرٍ، عن أخِیه موسَِی بنِ جعفرٍ علِیهالسّلام قال: «سَألتُه عن الرَّجلِ المسلم، هل ِیَصلُحُ له أنِیَسترضِعَ الِیهودِیّةَ و النّصرانِیّةَ و هنّ ِیَشرَبنَ الخمرَ؟ قال: ”امنَعوهنَّ من شُربِ الخمرِ ما أرضَعنَ لکم.“ و سألتُه عن المَرأةِ وَلَدَت من زنًا، هل ِیَصلُحُ أنِیُسترضَعَ لَبَنُها؟ قال: ”لا، و لا ابنتها الّتِی وُلِدَت من الزّنا.“»[١]

٧. و بإسناده عن أحمدَ بنِ محمّد بنِ عِیسِی، عن محمّد بنِ زِیادٍ، عن ابنِ‌مُسکانَ، عن الحَلبِیِّ قال: «سَألتُه عن رجلٍ دَفعَ وَلدَه إلِی ظِئرٍ ِیهودِیّةٍ أو نصرانِیّةٍ أو مجوسِیّةٍ تُرضِعُه فِی بِیتِها أو تُرضِعُه فِی بِیتِه. قال: ”تُرضِعُه لکَ الِیهودِیّةُ و النّصرانِیّةُ فِی بِیتِک و تَمنَعُها من شُربِ الخمرِ و ما لاِیَحِلُّ، مثلُ لحمِ الخنزِیرِ؛ و لاِیَذهَبنَ بوَلَدکَ إلِی بِیوتِهنّ. و الزّانِیةُ لاتُرضِعُ وَلَدَک؛ فإنّه لاِیَحِلُّ لک. و المجوسِیّةُ لاتُرضِعُ لک وَلَدَکَ إلّا أنتُضطَرَّ إلِیها.“»[٢]

[١]. وسائل الشِّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٥. ترجمه:

«علِیّ بن جعفر مِی‌فرماِید: از موسِی بن جعفر علِیهماالسّلام پرسِیدم: آِیا جاِیز است مرد مسلمان از زن ِیهودِی و نصرانِی که شراب مِی‌خورند، بخواهد که براِی او شِیر بدهند؟ فرمود: ”تا وقتِی که براِی شما شِیر مِی‌دهند آنان را از شرب خمر منع کنِید.“ و نِیز پرسِیدم: آِیا جاِیز است از زنِی که از زنا فرزند به دنِیا آورده است، درخواست شِیردادن شود؟ فرمود: ”خِیر، نه از خودش و نه از دخترش که از زنا به دنِیا آمده است.“» (محقّق)

[٢]. وسائل الشِّیعة، ج ٢١، ص ٤٦٥. ترجمه:

«حلبِی مِی‌گوِید: از اِیشان راجع به مردِی پرسِیدم که فرزند خود را به داِیۀ ِیهودِی ِیا نصرانِی ِیا مجوسِی مِی‌سپارد، آِیا آن زن فرزند را در خانۀ خودش شِیر بدهد ِیا در خانۀ مرد؟ فرمود: ”زن *