طهارت انسان - حسینی طهرانی، سید محمد محسن - الصفحة ٧٦ - اتّفاق فقهاِی شِیعه بر نجاست ذاتِی مشرکان، و عدم توضِیح آن

متذکّر گشته‌اند، اِین اجماع مبنِی بر استفادۀ نجاست از آِیۀ شرِیفه است؛ و به عبارت دِیگر، اجماع مدرکِی خواهد بود نه کشفِی. صاحب مفتاح الکرامة گوِید:

و الکافرُ، مُشرکًا أو غِیرَهُ، ذِمِّیًّا أو غِیرَه.[١]

اِیشان جمِیع اقسام کافر را در ردِیف نجاسات ذکر کرده است و از آنجا که ظاهراً در مسئله خلافِی بِین فقهاِی امامِیّه وجود ندارد، بنابراِین ذکر اقوال فقها در مورد مشرک، موجب اطالۀ کلام و خروج از وضع رساله خواهد بود. آنچه در اِینجا لازمالذّکر مِی‌نماِید، تمسّک همۀ آنان به مفاد آِیۀ شرِیفه و استفادۀ ظهور آن در نجاست اصطلاحِی مِی‌باشد؛ و همان‌طور که مسبوق گشت، آِیه از اِین نظر در افادۀ مقصود، قاصر و قرائن حال و مقام مؤِیّد عدم افاده مِی‌باشند.

[١]. مفتاح الکرامة، ج ٢، ص ٣٥. ترجمه:

«و از موارد نجاست، کافر است چه مشرک باشد ِیا غِیر مشرک، و چه ذمِّی باشد و ِیا غِیر آن.» (محقّق)