رُوِِی أنّه وَفَدَ وَفدٌ من بِلادِ الرّومِ إلَِی المدِینةِ علِی عهد أبِی‌بکرٍ، و فِیهم راهبٌ من رُهبانِ النّصارِی، فأتِی مسجدَ رسولِ اللهِ صلِّی الله‌ علِیه و آله و سلّم ....

فقام سلمانُ الفارِسِیُّ ـرَضِِیَ اللهُ عنهـ و أتِی علِیَّ بن أبِی‌طالبٍ علِیهالسّلام و هو جالسٌ فِی صحنِ دارِه مع الحسنِ و الحسِینِ علِیهماالسّلام، و قَصَّ علِیه القِصّةَ. فقام علِیٌّ علِیهالسّلام فخَرَجَ و معهُ الحسنُ و الحسِینُ علِیهما‌السّلام حتِّی أتَِی المسجدَ. فلمّا رَأِی القَومُ علِیًّا کَبَّروا اللهَ و حَمَدوا اللهَ و قاموا إلِیه بِأجمَعِهم. فدَخَلَ علِیٌّ علِیهالسّلام و جَلَسَ، فقال أبوبکرٍ: «أِیُّها الرّاهبُ! سائِلْهُ، فإنّه صاحبُکَ و بُغِیتُکَ! ...»[١]

و از جمله در همان کتاب، حدِیث سِیزدهم:

ابنِ‌عُقدةَ ...، عن أبِی‌أِیّوبَ المُؤدِّبِ، عن أبِیه و کانَ مُؤَدِّبًا لِبَعضِ وُلدِ جعفرِ بنِ محمّدٍ علِیهماالسَّلام، قال: «لمّا تُوُفِِّیَ رسولُ اللهِ صلِّی الله علِیه و آله و سلّم، دَخَلَ المدِینةَ رجلٌ من وُلدِ داوُدَ علِی دِینِ الِیهودِیّةِ، فَرَأَِی السِّکَکَ خالِیةً؛ فقال لبعضِ أهلِ المدِینةِ: ”ما حالُکُم؟“ ... فقالوا له: ”اِنتَظِر قلِیلًا!“ و أقبَلَ أمِیرُالمؤمنِین علِیُّ بنُ أبِی‌طالبٍ علِیه السّلام من بعضِ أبوابِ المسجدِ، فقالوا له: ”علِیک بِالفتِی!“ فقام إلِیه، فلمّا دَنا منهُ، قال له: ”أنت علِیُّ بنُ أبِی‌طالبٍ؟!“

[١]. الإحتجاج، ج ١، ص ٢٠٥. ترجمه:

««رواِیت شده که در زمان ابِی‌بکر گروهِی از سرزمِین روم وارد مدِینه شدند و در مِیان آنان راهبِی از راهب‌هاِی نصارِی بود. راهب به مسجدالنّبِی صلِّی الله علِیه و آله و سلّم آمد ....

پس سلمان فارسِی ـرضِی الله عنهـ برخواست و به نزد امِیرالمؤمنِین علِی علِیهالسّلام آمد و حضرت در صحن خانه‌اش با امام حسن و امام حسِین علِیهمالسّلام نشسته بودند، و داستان را براِی اِیشان بازگو کرد. پس امِیرالمؤمنِین علِیهالسّلام برخاستند و با امام حسن و امام حسِین علِیهمالسّلام خارج شده و به مسجد آمدند. همِین‌که مردم علِی علِیهالسّلام را دِیدند تکبِیر گفته و حمد خداوند را بجا آوردند و همگِی به سوِی او شتافتند. حضرت وارد مسجد شده و نشستند. پس ابوبکر به راهب گفت: ”اِی راهب، از اِین مرد سؤال کن که او مصاحب تو، و همان کسِی است که تو مِی‌خواستِی!“» (محقّق)