ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٧٧ - حكم تشكيل و انتصاب اعضاى شوراى عالى فضاى مجازى، ١٧/ ١٢/ ٩٠

اينترنت تناسبى ندارد با كسى كه دارد از آن استفاده مى‌كند. اين خودش يك اشكال است؛ مثلًا يك سايت براى فرزند پنج ساله من و پدر شصت ساله‌ام، يك جور فيلتر و يك جور باز است؛ يعنى دو حالت بيشتر ندارد؛ يا هر دو فيلتر است يا باز كه اين باعث شده اختلالاتى به وجود بيايد.

امضاى ديجيتال، يعنى وقتى شما اينترنت را روشن مى‌كنيد، بايد مشخّص باشد كه چه كسى مشغول استفاده از آن است. خيلى از كارهاى الكترونيك مى‌تواند از اين طريق اعمال شود. اين خيلى چيز مهمّى است؛ براى مثال هكينگ در كشور بايد به طور كامل از بين برود؛ چون اگر كسانى كه از اينترنت استفاده مى‌كنند، هويّت‌دار باشند، مشخّص است كه چه كسى در اين لحظه دستبرد زده است.

الآن وقتى شما به اينترنت وصل مى‌شويد، يك‌IP به شما مى‌دهند كه اگر قطع شوى و دوباره وصل شوى،IP شما دوباره تغيير مى‌كند؛ پس‌IP شما شخصى نيست و ممكن است بعد از شما، هزار نفر از آن استفاده كنند. به همين خاطر يكى از مشكلات بزرگ كه در فضاى مجازى ايران وجود دارد، بى‌هويّت بودن افراد است.

دو تن از نمايندگان مجلس، هر كدام به صورت جداگانه براى من از سفرى كه در گذشته يكى به «كره» و ديگرى به «ژاپن» داشت، تعريف مى‌كردند. گفتند وقتى وارد اين كشورها شديم، در فرودگاه به ما شناسه عددى‌اى دادند. گفتيم اين چيست؟ گفتند: به دردتان مى‌خورد. وقتى رايانه هتل را روشن كرديم، يك صفحه سفيد بالا آمد كه از ما شناسه عددى مى‌خواست. شناسه عددى را كه وارد كرديم، ديديم كه صفحه اينترنت ما با صفحه اينترنت مترجمان متفاوت است؛ هم سرعتش، هم سايت‌هايى كه فيلتر شده بود، با هم متفاوت بودند. وقتى صفحه را باز كرديم، اسم ما ثبت شده بود و وقتى سيم‌كارت سفارش داديم، آدرس ثبت نكردم؛ ولى سيم‌كارت را برايمان آوردند. وقتى وارد فرودگاه شديم تا از آن كشور خارج شويم، شناسه عددى ما باطل شده بود.

پس ببينيد كه در كشورهاى مختلف، با توجّه به شرايط افراد به آنها،IP داده مى‌شود.

ما متأسّفانه اين را در ايران نداريم. همه يك‌جور هستند. من فرم درخواست اينترنت خانگى دادم. در ايران با يك قبض تلفن، به ما اينترنت مى‌دهند؛ ولى در فرم‌هاى آمريكايى اين‌طور نيست. ابتدا از شما مى‌پرسند چه كسانى مى‌خواهند از اينترنت استفاده كنند. بعد از وارد كردن مشخصّات تمام افرادى كه مى‌خواهند از اينترنت استفاده كنند، به صورت خودكار، به هر كس يك كد عددى مى‌دهند. در نتيجه، هر كس كه مى‌خواهد از اينترنت استفاده كند، بايد با شناسه خودش وارد شود. اگر كسى با شناسه ديگرى وارد شود و جرايمى را مرتكب شود، شخص صاحب شناسه نيز در جرايم مرتكب شده، شريك است. اگر شناسه كسى گم شود، سريعاً بايد به آن رسيدگى شود. شناسه باIP متفاوت است. اين مسئله از نظر زيرساختى قابل اجراست و در كشور ما هم امكان عملى كردنش وجود دارد.

در ايران، سيم‌كارت كودك ايرانسل طرّاحى شده است كه هيچ محدوديتى ندارد. پانصد هزار عدد از اين سيم‌كارت‌ها به صورت رايگان با پيش‌شماره ٠٩٩٠ بين دانش‌آموزان توزيع شده است. در گزارشى من خواندم كه قرار است تعداد اين سيم‌كارت‌ها در پايان سال به يك ميليون و پانصد هزار برسد؛ يعنى يك ميليون و پانصد هزار دانش‌آموزى كه تا ديروز پدر و مادرشان اجازه نمى‌دادند كه سيم‌كارت‌