ماهنامه موعود - مؤسسه فرهنگى هنرى موعود عصر - الصفحة ٦ - بزمگاه آزادى

گفتم از كوه بگويم، قدمم مى‌لرزد

از تو دم مى زنم اما قلمم مى‌لرزد

هيبت نام تو يك عمر تكانم داده‌ست‌

رسم مردانگى‌ات راه نشانم دادست‌

پى نبرديم به يكتايى نامت زينب‌

كار ما نيست شناسايى نامت زينب‌

من در ادراك شكوه تو سرم مى‌سوزد

جبرئيلم همه بال و پرم مى‌سوزد

من در اعماق خيالم ... چه بگويم از تو؟!

من در اين مرحله لالم، چه بگويم از تو؟!

چه بگويم؟! به خدا از تو سرودن سخت است‌

هم على بودن و هم فاطمه بودن سخت است‌

چه بگويم كه خداوند روايتگر توست‌

تار و پود همه افلاك نخ معجر توست‌

روبه‌روى تو كه قرآن خدا وا مى‌شد

لب آيات به تفسير شما وا مى‌شد

آمدى تا كه فقط زينت مولا باشى‌

تا پس از فاطمه صديقه صغرى باشى‌

آمدى شمس و قمر پيش تو سو سو بزنند

تا كه مردان جهان پيش تو زانو بزنند

چشم وا كردى و دنياى على زيبا شد

باز تكرار همان سوره «اعطينا» شد

عشق عالم به تو از بوسه مكرّر مى‌گفت‌

به گمانم به تو آرام پيمبر مى‌گفت:

«بى تو دنياى من از شور و شرر خالى بود

جاى تو زير عبايم چقدر خالى بود!»