در حال حاضر در «ايران»، بيش از ٥٠ شبكه اجتماعى ايرانى مشغول فعّاليت هستند كه از لحاظ امكانات با شبكه‌هاى اجتماعى خارجى برابرى مى‌كنند و حتّى در بعضى موارد، جوانان ايرانى توانسته‌اند با ابتكار و خلّاقيت قابليت‌هاى جديدتر و پيشرفته‌ترى نسبت به موارد مشابه خارجى اضافه نمايند؛ ولى چرا كاربران ايرانى آنها را نمى‌شناسند يا چرا از آنها استفاده نمى‌كنند؟ براى پاسخ به اين سؤال، بهتر است ابتدا با تعدادى از مشكلات شبكه‌هاى اجتماعى ايرانى براى فعّاليت در خود ايران آشنا بشويم.

توليدكننده جوان داخلى ايران، با مشكلات بسيار زيادى براى دريافت مجوّز جهت فعّاليت مواجه است و ضمن الزام به دريافت مجوّز، از حدّاقل پنج شورا و نهاد، بايد مبالغ سنگينى را به عنوان حقّ امتياز، ماليات، عوارض و حق‌السّهم به دولت بپردازد و تمام قوانين ايران را رعايت و تحت استانداردهاى جانبدارانه غربى فعّاليت كند و اگر برايش توانى ماند، با بازار اشباع شده توسط خارجى‌ها رقابت نمايد و از آن طرف، شبكه‌هاى اجتماعى خارجى بدون اخذ هيچ مجوّزى با آسودگى تمام، قوانين جمهورى اسلامى ايران را زير پا مى‌گذارد و با تبليغ رايگان و گسترده در رسانه‌ها، مخصوصاً صدا و سيما، توانسته‌اند بازار شبكه‌هاى اجتماعى را در ايران به آسانى در دست بگيرند؛ ولى اين همه ماجرا نيست.

بايد ديد چرا توليدكننده‌هاى شبكه‌هاى اجتماعى ايرانى علاقه‌اى به بالا رفتن تعداد كاربران ندارند!؟

همان‌طور كه مى‌دانيد، كاربران براى استفاده از شبكه‌هاى اجتماعى بايد به اينترنت متصّل شوند و بابت ميزان اينترنت مصرفى، به فروشندگان اينترنت پول پرداخت نمايند. در بيشتر كشورهاى جهان، فروشندگان اينترنت سهم قابل توجّهى از سود حاصل از فروش اينترنت را با صاحبان شبكه‌هاى اجتماعى، نسبت به ميزان مصرف كاربران تقسيم مى‌كنند و اين امر، موجب كسب درآمد براى سازندگان شبكه‌هاى اجتماعى مى‌شود. در نتيجه، توليدكنندگان خارجى براى بالا بردن تعداد كاربران و در نتيجه، كسب درآمد بيشتر، تمام تلاش خود را انجام مى‌دهند و براى بالا بردن كيفيت شبكه اجتماعى خود، جهت از دست ندادن كاربران و كسب رضايت بيشتر، تعداد كارمندان را افزايش داده و با گسترش تجهيزات لازم، روزانه مشكلات به وجود آمده را مرتفع كرده و نسخه‌هاى جديدترى با امكانات بيشتر در اختيار كاربران قرار مى‌دهند؛ ولى متأسّفانه در ايران، پولى بابت توليد ترافيك به سازندگان شبكه‌هاى اجتماعى بومى پرداخت نمى‌شود؛ بلكه به عكس، با بالا رفتن تعداد كاربران بايد پول بيشترى نيز بابت هزينه‌هاى سرور و پهناى باند پرداخت نمايند؛ يعنى در ايران كسى كه از شبكه اجتماعى استفاده مى‌كند، بابت اينترنت مصرفى پول پرداخت مى‌كند و توليدكننده شبكه اجتماعى ايرانى هم بابت ميزان استفاده كاربران پول پرداخت مى‌كند و در نتيجه، هر چه تعداد كاربران و ميزان مصرف آنان بالاتر برود، علاوه بر مصرف‌كننده، توليدكننده هم بايد پول بيشترى از جيب پرداخت نمايد. در نتيجه، شبكه‌هاى اجتماعى ايرانى رغبتى به جذب كاربر ندارند و از طرفى، پايين بودن تعداد كارمندان و ناكافى بودن تجهيزات، موجب پشتيبانى ضعيف و در نتيجه، به‌روزرسانى‌هاى‌