الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان
(١)
بخش اول مشتمل بر دويست و يازده باب
١ ص
(٢)
علم رسول خدا
١ ص
(٣)
علم امير المؤمنين ع به حوادث
١ ص
(٤)
صفت فتنههايى كه از شهرها بپا مىشود
٢ ص
(٥)
فتنههاى چهارگانه و حديث مهدى ع
٤ ص
(٦)
فتنه معاويه(لع)
٥ ص
(٧)
جنگ على ع با معاويه
٦ ص
(٨)
علت صلح امام حسن ع با معاويه
٧ ص
(٩)
اصحابى را كه از نزد رسول خدا ص مىبرند
٧ ص
(١٠)
رسول خدا ص زنان خود را از خروج نهى مىكند
٨ ص
(١١)
خلفاء و امراء و ستمكارانى كه بعد از پيغمبر ص به دنيا مىآيند
٨ ص
(١٢)
خبر دادن على ع از خلافت معاويه
٩ ص
(١٣)
بنى اميه به(م) افتتاح و به(م) ختم مىشوند
١٠ ص
(١٤)
خبر دادن پيغمبر ص از هلاك امتش به دست اولاد مروان
١٣ ص
(١٥)
اطلاع دادن رسول خدا ص به مظلوميت اهل بيت خود
١٣ ص
(١٦)
خبر دادن پيغمبر ص بعده خلفاء خود كه به شماره نقباء موسى ع مىباشند
١٥ ص
(١٧)
مذمت پيغمبر ص از بنى عباس و لباس سياه آنها
١٦ ص
(١٨)
غم و اندوه رسول خدا ص از بنى اميه و بنى عباس
١٧ ص
(١٩)
بنى عباس به(ع) افتتاح و به(ع) ختم مىشوند
١٩ ص
(٢٠)
تحسين پيغمبر ص از زنان بربر
٢٠ ص
(٢١)
بيرقهاى سياه و زرد
٢٠ ص
(٢٢)
راجع به ترك و وبائى كه آنها را نابود مىكند
٢٢ ص
(٢٣)
در باره هلاك ترك به وسيله باد و برف
٢٣ ص
(٢٤)
حوادثى كه در فرات براى ترك پيش مىآيد
٢٣ ص
(٢٥)
جنگ سفيانى با ترك
٢٤ ص
(٢٦)
علامت از بين رفتن سلطنت آنها
٢٤ ص
(٢٧)
راجع به صيحه ماه رمضانى كه اول آن جمعه باشد
٢٤ ص
(٢٨)
حادثه زلزله و طلوع ستارهاى
٢٥ ص
(٢٩)
علامتهاى منقرض شدن سلطنت بنى عباس
٢٦ ص
(٣٠)
ستارهاى كه از مشرق طلوع مىكند و چون شاخى منحنى مىشود
٢٦ ص
(٣١)
ستاره دمدارى كه در ماه صفرى طلوع مىكند
٢٧ ص
(٣٢)
حوادثى كه در ماه رمضان و محرم واقع مىشود
٢٧ ص
(٣٣)
صوت و ندائى كه در ماه رمضان و محرم واقع مىشود
٢٨ ص
(٣٤)
عمود آتشى كه از طرف مشرق ديده مىشود
٢٨ ص
(٣٥)
علامتى در زمان سفيانى دوم
٢٩ ص
(٣٦)
آفتاب دو مرتبه در ماه رمضانى خواهد گرفت
٢٩ ص
(٣٧)
علامت هلاك بنى عباس
٢٩ ص
(٣٨)
بلائى كه در موقع خراب شدن شام پيدا مىشود
٣٠ ص
(٣٩)
كوه خليل ع محل امن و امان است
٣١ ص
(٤٠)
رستگارترين مردم از فتنه شمشير اهل ساحل خواهند بود
٣١ ص
(٤١)
يكى از علائم ظهور مهدى
٣٢ ص
(٤٢)
خروج سفيانى و مهدى
٣٢ ص
(٤٣)
در شام سر و صدائى از طرف بيداء بپا مىشود
٣٢ ص
(٤٤)
سفيانى كه داخل مصر مىشود
٣٣ ص
(٤٥)
بيرقهاى سياهى كه از مهدى
٣٤ ص
(٤٦)
يارى كردن مهدى
٣٥ ص
(٤٧)
لواء مهدى
٣٦ ص
(٤٨)
صفت جوانى از بنى هاشم
٣٦ ص
(٤٩)
صفت بيرقهاى سياه و كوچكى كه از مشق مىآيند
٣٦ ص
(٥٠)
علائم رسيدن سفيانى به كوفه
٣٨ ص
(٥١)
رسيدن بيرقهاى سياه از خراسان
٣٨ ص
(٥٢)
حوادثى كه در مدينه اتفاق مىافتد
٣٩ ص
(٥٣)
علت رفتن سفيانى در مدينه
٤٠ ص
(٥٤)
مهدى
٤١ ص
(٥٥)
مهدى
٤١ ص
(٥٦)
در سلطنت بنى اميه و بنى عباس و خروج مهدى
٤٢ ص
(٥٧)
منادى از آسمان نداء مىكند كه حق با آل محمد
٤٣ ص
(٥٨)
منادى كه در محرم مىگويد برگزيده خلق خدا فلانى است
٤٤ ص
(٥٩)
كشته شدن نفس زكيه و منادى آسمان
٤٤ ص
(٦٠)
صفت بيعت با مهدى
٤٥ ص
(٦١)
مهدى
٤٦ ص
(٦٢)
مهدى
٤٦ ص
(٦٣)
مهدى
٤٧ ص
(٦٤)
زمين لشكر سفيانى را فرو مىبرد
٤٩ ص
(٦٥)
سفيانى خلافت را به مهدى
٥١ ص
(٦٦)
جبرئيل
٥٢ ص
(٦٧)
مهدى
٥٣ ص
(٦٨)
از طرف مهدى
٥٣ ص
(٦٩)
مهدى
٥٤ ص
(٧٠)
خلافت مهدى
٥٤ ص
(٧١)
در زمان مهدى
٥٤ ص
(٧٢)
امت رسول خدا
٥٤ ص
(٧٣)
در زمان مهدى
٥٥ ص
(٧٤)
خدا كار مهدى
٥٦ ص
(٧٥)
على
٥٦ ص
(٧٦)
مهدى
٥٨ ص
(٧٧)
لشكرى كه سفيانى به مكه مىفرستد به زمين فرو مىروند
٥٩ ص
(٧٨)
بيانى از سيد بن طاوس
٦٠ ص
(٧٩)
در موقع ظهور مهدى
٦١ ص
(٨٠)
مدت خلافت مهدى
٦٢ ص
(٨١)
ابن عباس به معاويه گفت مهدى
٦٣ ص
(٨٢)
ضعيف شدن اسلام به نحوى كه كسى نتواند بگويد لا إله إلا الله *
٦٣ ص
(٨٣)
فتح شهرهاى قسطنطنيه و غنيمتهاى آن
٦٥ ص
(٨٤)
نزول عيسى ع و نماز خواندن او پشت سر امام زمان ع
٦٦ ص
(٨٥)
دجال با هشتاد هزار نفر در اطراف كرمان
٧١ ص
(٨٦)
ابن عمر ظهور مهدى
٧٢ ص
(٨٧)
پيغمبر
٧٣ ص
(٨٨)
حديث آتش حجاز كه گردنهاى شتران به وسيله آن روشنائى مىدهد
٧٣ ص
(٨٩)
از علائم قيامت آنست كه با مردمى كه صورتهاشان چون سپر است قتال كنيد
٨١ ص
(٩٠)
اخبار پيغمبر
٨٤ ص
(٩١)
حديث حبشه و خراب كردن كعبه
٨٥ ص
(٩٢)
بعد از اخيار اشرار صد و بيست سال سلطنت مىكنند
٨٩ ص
(٩٣)
خروج دابه و قتل ابليس
٩٠ ص
(٩٤)
بخش دوم حاوى هشتاد و چهار باب
٩٢ ص
(٩٥)
علت صلح امام حسن
٩٧ ص
(٩٦)
موقعى كه معاويه ادعاى خلافت كرد پيغمبر
١٠٠ ص
(٩٧)
مذمت ابو موسى اشعرى و مدح اهل بيت
١٠٠ ص
(٩٨)
اخبار پيغمبر
١٠١ ص
(٩٩)
اخبار على
١٠٢ ص
(١٠٠)
عبور على
١٠٣ ص
(١٠١)
ذكر مهدى
١١٠ ص
(١٠٢)
مذمت بنى اميه كه بدترين قبيلهها هستند
١١١ ص
(١٠٣)
دوازده امام
١١٢ ص
(١٠٤)
على
١١٢ ص
(١٠٥)
اولاد على
١١٣ ص
(١٠٦)
راجع به دولت بنى عباس و بنى اميه
١١٥ ص
(١٠٧)
على
١١٦ ص
(١٠٨)
معجزه پيغمبر
١٢١ ص
(١٠٩)
چندين معجزه از رسول خدا
١٢٥ ص
(١١٠)
معجزه پيغمبر
١٢٦ ص
(١١١)
حديث پيغمبر
١٢٨ ص
(١١٢)
دلائل خروج مهدى
١٢٩ ص
(١١٣)
فتنههائى كه در ماه رمضان تجديد مىشود
١٣٤ ص
(١١٤)
صفت اصحاب مهدى
١٣٦ ص
(١١٥)
مردى كه به مهدى
١٤٤ ص
(١١٦)
حديث آتش حجاز كه گردن شتران به وسيله آن نور مىدهد
١٤٥ ص
(١١٧)
بخش سوم حاوى پنجاه باب
١٤٦ ص
(١١٨)
خروج مهدى
١٥٤ ص
(١١٩)
صفت عدل در زمان مهدى
١٥٦ ص
(١٢٠)
مدينه از اهل خود خالى مىشود
١٦٨ ص
(١٢١)
مصر خراب خواهد شد
١٦٩ ص
(١٢٢)
مهدى
١٧٠ ص
(١٢٣)
دعائى كه خواندن آن باعث رفع خطر مىشود
١٧٢ ص
(١٢٤)
بخش چهارم حاوى چهل و يك فصل
١٧٤ ص
(١٢٥)
يزدجرد فرستادهاى را به پادشاه چين مىفرستد تا او را بر عرب يارى كند و پاسخ پادشاه چين
١٧٤ ص
(١٢٦)
پيشگوئيهاى امير المؤمنين
١٧٦ ص
(١٢٧)
زوجه سطيح و فالگيرى او
١٧٧ ص
(١٢٨)
مسألهاى كه شريح قاضى از حل آن عاجز شد
١٧٩ ص
(١٢٩)
اعتراف شريك و ابن ليلى از ارث بردن دختر
١٨١ ص
(١٣٠)
تزويج ام كلثوم بدون شاهد
١٨٣ ص
(١٣١)
شرح حال(سردوس) و استعمال(هامان)
١٨٣ ص
(١٣٢)
شرح حال تبت مملكت صين
١٨٤ ص
(١٣٣)
داخل شدن على بن الحسين
١٨٥ ص
(١٣٤)
امام حسين
١٨٨ ص
(١٣٥)
امام حسن
١٨٨ ص
(١٣٦)
امام حسين
١٨٩ ص
(١٣٧)
پادشاهان بنى عباس كه دين را تغيير دادند(ترجمه رضيه بنت ابى على)
١٩١ ص
(١٣٨)
حوادث سنه(150) از هجرت
١٩١ ص
(١٣٩)
شرح حال شهر نجاشى
١٩٢ ص
(١٤٠)
نقل احكام جاماسب حكيم
١٩٣ ص
(١٤١)
خطبه على
١٩٤ ص
(١٤٢)
وقوف امام سجاد
١٩٥ ص
(١٤٣)
زلزلهاى در شام و بصره
١٩٦ ص
(١٤٤)
راجع به طالع رسول خدا
١٩٦ ص
(١٤٥)
حكم جاماسب و زردشت قبل از بعثت
١٩٧ ص
(١٤٦)
در باره ايوان كسرى
١٩٨ ص
(١٤٧)
امر خلافت مادامى كه در بين صحابه است كه عمل خلافى انجام نداده باشند(ترجمه ضحاك بن محمد بن هبة الله)
١٩٩ ص
(١٤٨)
تعداد اصحاب قائم
٢٠٠ ص
(١٤٩)
از اصول شيعه
٢٠٩ ص
(١٥٠)
قصه زنى با عمر بن عبد العزيز
٢١١ ص
(١٥١)
حكايت زنى كه بيست پسر زائيد
٢١٧ ص
(١٥٢)
نقل حكاياتى و حكايت دو ملكى كه نزد داود آمدند
٢١٧ ص
(١٥٣)
دو مژده لازم
٢٢٠ ص
(١٥٤)
فهرست مندرجات
٢٢١ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص

الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان - سید بن طاووس - الصفحة ٢١٩ - نقل حكاياتى و حكايت دو ملكى كه نزد داود آمدند

ما كانَ مُحَمَّدٌ أَبا أَحَدٍ مِنْ رِجالِكُمْ‌[١].

هارون بن حسن گفت: آرى پدر زيد بود و پدر احدى از مردان آنها نبود ولى پدر پسرهاى دختر خود بود، خدا در قرآن كريم عيسى را ذكر كرده و نسبت او را بابراهيم ٧ داده آن حضرت را از فرزندان ابراهيم قرار داده است چنان كه ميفرمايد:

وَ مِنْ ذُرِّيَّتِهِ‌ الى قوله‌ وَ عِيسى‌.

و رسول خدا ٦ ميفرمايد: براى هر پيغمبرى ذريّه‌اى هست و ذريّه من از صلب على ٧ است.

ابو حنيفه گفت: بگو بدانم براى چه على ٧ با عباس نزد ابو- بكر خصومت كردند، كدام يك از آنها بر حق و كدام بر باطل بودند؟

هارون گفت: تو بگو بدانم آن دو ملكى كه نزد حضرت داود خصومت آوردند كدامشان بر حق و كدام بر باطل بودند؟

ابو حنيفه گفت آنها هر دو بر حق بودند و منظورشان تنبيه داود ٧ بود، هارون گفت: على و عباس هم همين منظور را داشتند، رشيد لبخندى زده گفت: آن كسى كه نسبت كفر را بتو ميدهد خدا با او نباشد.

مترجم گويد: در اول بخش چهارم اين كتاب نوشته‌ايم كه تعداد فصلهاى اين بخش چهل و يكى است ولى دو فصل از آخر اين بخش را بعلت ناتمام بودن معنى آنها ترجمه نكرديم. و چون مؤلّف اين كتاب يعنى سيد بن طاوس رحمه اللَّه عالمى بسيار جليل القدر است ما به ترجمه‌


[١] سوره احزاب، آيه( ٤٠) يعنى: حضرت محمد٦ پدر هيچ يك از مردان شما نيست- مترجم.