الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان - سید بن طاووس - الصفحة ٩٤ - بخش دوم حاوى هشتاد و چهار باب

(باب ششم:) ابن عباس ميگويد: رسول خدا ٦ بدو قبر عبور كرد و فرمود:

صاحبان اين دو قبر در عذاب قليلى دچارند، زيرا يكى از آنها سخن چين بود و ديگرى در موقع بول كردن، در مكان خلوتى نميرفت (نظير بعضى از مردم كه در وسط راهها و كوچه و خيابانها عورت خود را كشف كرده و بول ميكنند) رسول خدا ٦ شاخه ترى را بدو نصف كرده يك نصف آن را در يكى از آن قبرها فرو كرد و نيم ديگرى را در قبر ديگرى داخل نمود پرسيدند يا رسول اللَّه ٦ اين عمل را براى چه انجام دادى؟ فرمود: شايد مادامى كه اين شاخه‌ها خشگ نشده باشند باعث تخفيف عذاب آنها شود.

(باب هفتم:) انس بن مالك ميگويد: ما، در موقع دفن رسول خدا ٦ حضور داشتيم، (گرد و غبار) دستهاى خود را نگرفته بوديم كه همه قلبا منكر شديم.

(باب هشتم:) زرّ بن حبيش گويد: از حضرت علي بن ابى طالب ٧ شنيدم كه ميفرمود: من بودم كه ريشه فتنه را كندم اگر من نبودم كسى با اهل جمل، اهل صفين و اهل نهروان قتال نميكرد (هر چه ميخواهيد) از من به پرسيد قبل از آنكه مرا نيابيد، قبل از آنكه بميرم يا كشته شوم، شقى ترين امت، محبوس نميشود تا اينكه (محاسن مرا) بخون خضاب نمايد، قسم بخدائى كه حبّه را ميشكافد و جنبندگان را مى‌آفريند راجع بگروهى كه صد (نفر) را گمراه يا هدايت كند از من نمى‌پرسيد مگر اينكه شما را از