الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان - سید بن طاووس - الصفحة ٨٨ - حديث حبشه و خراب كردن كعبه

و خاك را از سر خود مى‌تكاند و آنها را يارى ميكند، و صورتهاى آنان چون ستاره درخشنده ميدرخشد، آنگاه آن دابّه والى زمين خواهد شد، هيچ طالبى آن را درك نميكند و هيچ شخص فرارى آن را عاجز نتوان كرد حتى اينكه اگر شخصى از دست او فرار كند و بنماز پناه ببرد او را تعقيب كرده ميگويد: اى فلان الآن نماز ميخوانى!؟ همين كه آن شخص صورت خود را متوجه او ميكند داغ و علامتى در صورتش ميگذارد و ميرود، و مردم در خانه‌هاى خود مجاور ميشوند و در موقع مسافرت با رفيق بسفر ميروند و در اموال، مشترك خواهند شد و كافر از مؤمن تشخيص داده مى‌شود حتى اينكه كافر بمؤمن ميگويد: حق مرا بپرداز و مؤمن بكافر ميگويد:

حق مرا ادا كن.

(باب دويست و هفتم:) حذيفة بن يمان گويد: دابّه داراى سه خروج است:

اول: خروج در بعضى از بيابانها و پس از آن مكث خواهند نمود.

دوم: در بعضى از قريه‌ها حتى اينكه (نام آن را) ذكر ميكنند و پادشاهان در آن قريه‌ها خون‌ها ميريزند، آنگاه متوقف خواهد شد.

سوم: آن موقعى كه نزد بزرگترين مساجد- گمان كرديم كه ميخواهد نام مسجد الحرام را ببرد ولى نام آن را نبرد- باشند بقصد زمين حركت خواهد نمود و مردم فرارى ميشوند جز يك عده‌اى از مسلمين كه ميگويند: چيزى ما را از امر خدا نجات نميدهد، آنگاه آن دابّه خروج مينمايد و صورت مسلمين چون ستاره درخشنده خواهد شد بعدا آن دابّه حركت ميكند و هيچ طالبى آن را درك نميكند و هيچ‌