الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان - سید بن طاووس - الصفحة ٦ - جنگ على ع با معاويه

است، (لذا) ترسيدم كه بين من و او خونهائى ريخته شود، بخدا قسم من خوشحال نيستم كه خدا را در صورتى ملاقات كنم كه خون مسلمانى بنا حق ريخته شود.

[جنگ على ع با معاويه‌]

ابو نعيم حديث اجتماع امت را بدور معاويه از رسول خدا ٦ به طريق روايت كرده است.

اگر كسى اشكال كند و بگويد: على ٧ هم مثل امام حسن ٧ ميدانست كه بالاخره مردم دور معاويه را خواهند گرفت پس براى چه آن حضرت با معاويه (لع) جنگ كرد و آن همه خونها در بين آنها ريخته شد؟!.

جواب، چند وجه است، اول: اينكه مولاى ما على ٧ مأمور بود كه با سه دسته جنگ كند: ١- ناكثين كه طلحه و زبير و عائشه باشند ٢- قاسطين كه معاويه باشد ٣- مارقين كه اهل نهروان باشند، پس آن حضرت مأموريت خود را انجام داد.

دوم: وقتى كه مولاى ما على ٧ خبر داد كه سلطنت بمعاويه و بنى اميه خواهد رسيد از آن حضرت پرسيده شد، پس چرا شما با معاويه جنگ ميكنى در صورتى كه ميدانى سلطنت باو منتهى مى‌شود؟ فرمود:

من عذرى دارم كه پيش خداى عز و جل موجّه است، و باقى اين حديث بعد از اين خواهد آمد.

سوم: اينكه على ٧ ميدانست كه اگر با معاويه نجنگند امر بر مردم در باره اعمالى كه از معاويه و بنى اميه سر ميزد مشتبه ميشد و اكثر مردم گمان ميكردند كه على نسبت بخلافت معاويه راضى بوده است.