الملاحم و الفتن، یا فتنه و آشوبهای آخر الزمان - سید بن طاووس - الصفحة ٣٩ - حوادثى كه در مدينه اتفاق مىافتد

و بنى عباس را از بين برد و ابن آكلة الاكباد[١] بر منبر شام نشست و بربر بسوى جنگ شام خروج كرد، علامت خروج مهدى ٧ است.

(باب صد و ششم:) ابن شوذب گويد: من نزد حسن بودم كه سخنى از مردم (حمص) بميان آمد[٢] حسن گفت: مردم حمص در بين جمعيت اول، با سعادت ترين مردم خواهند بود و در بين جمعيت دوم، شقى‌ترين مردم هستند راوى گويد: گفتم: اى ابا سعيد جمعيت دوم كدام است؟! گفت: هشتاد هزار نفر كه دل‌هاى پرى دارند- نظير (دل) انار كه پر است از حبه- از طرف مشرق خروج ميكنند كه نابود كردن جمعيت اول بدست آنها است.

[حوادثى كه در مدينه اتفاق مى‌افتد]

(باب صد و هفتم:) محمّد بن جعفر از حضرت على بن ابى طالب ٧ روايت كرده كه فرمود: سفيانى مينويسد: براى آن كسى كه در كوفه است- بعد از آنكه شهر كوفه را كوبيده باشد- كه بطرف حجاز رود، پس بسوى مدينه خواهد رفت و شمشير كشيده چهار صد نفر از قريش و انصار را ميكشد و شكم‌ها را پاره كرده و بچه‌ها را خواهد كشت و يك برادر و خواهر را كه نام آنها محمّد و فاطمه است كشته آن‌ها را درب مسجد مدينه بدار ميزند.

ابو رومان از علي بن ابى طالب ٧ روايت كرده كه فرمود:

[١]- شايد منظور، يزيد باشد چنان كه در زيارت عاشورا ميفرمايد:

و ابن آكلة الاكباد- مترجم.

[٢]- حمص بقعه‌اى است در شام- قاموس.