تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ١٧١ - ٩ - باب في أخلاق المؤمنين و علامات الموحدين
پس چنين فردى در كشمكشهاى زندگى با وقار، در سختىها بردبار، در آسايش و رفاه شكرگزار خواهد بود.
بر كسى كه مغضوب او باشد ستمش نكند، در آنچه دوست دارد گناه نكند، آنچه كه حقّش نباشد ادعا نكند، حقّى را اگر چه بر ضررش باشد انكار نكند، اقرار و اعتراف به حق نمايد پيش از آن كه عليه او شهادت داده شود، آنچه را كه به دست آورده ضايع نگرداند، آنچه را كه بيادش باشد فراموش نكند، افراد را با لقبهاى ناجور و نامناسب متهم نكند، بر هيچ كسى ستم روا ندارد، بر كسى حسادت نورزد، به همسايهاش ضرر و آسيبى وارد نكند، مصيبت ديده را سرزنش و زخم زبان نزند.
امانتها را (به اهلش) ادا كند، نسبت به انجام نماز سريع اقدام كند، نسبت به منكرات و كارهاى زشت كُند و با تأمّل باشد، امر به معروف و نهى از منكر نمايد.
با جهل و نادانى وارد جريانات نشود، و از جريانات حق به سادگى و با ناتوانى بيرون نشود، چنانچه سكوت كند غمگين نگردد، اگر سخن گويد خطا و اشتباه نكند، اگر خنده كند صدايش بلند نشود، بر آنچه مقدّرش گشته قانع باشد، خشم شديد در او تجمّع نيابد، هواى نفسش بر او غالب نگردد، بُخل و تنگنظرى بر او چيره نگردد، در آنچه حق او نباشد طمع نكند، با مردم معاشرت نمايد تا دانا شود، سكوت كند تا سالم بماند، سؤال كند براى فهميدن، كسب و تجارت كند تا سودمند گردد، كار خير به جهت ريا و خودنمايى انجام ندهد، به خوبى سخن نگويد كه بخواهد بر ديگرى غلبه كند و زور گويد، جسمش در سختى ولى ديگران از وجودش در امان و آسايش باشند، خود را براى قيامتش به سختى اندازد و مردم را از خود به آسايش رساند، چنانچه بر او ستمى شود صبر كند تا خداوند انتقام او را بگيرد، از افرادى كه خود را از او دور ساختهاند خود را از روى پارسايى و آسايش دور گرداند، نزديك شدنش به كسانى كه به او نزديك شدهاند از روى ملايمت و رحمت باشد، دوريش به جهت تكبّر و بزرگ منشى نمىباشد، نزديك شدنش به جهت مكر و نيرنگ نباشد.