تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ١٣٥ - ٨ - باب مدح الصبر و ترك الشكوى و اليقين و الرضا بالبلوى

١٣٣- ابو بصير گويد كه امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ فرمود:

نيست چيزى مگر آنكه برايش حدّ و مرزى باشد.

عرضه داشتم: حدّ و مرز يقين چيست؟

فرمود: اين است كه انسان با داشتن خدا، از چيزى (و از شخصى غير از خداوند متعال) نترسد.

١٣٤- يونس بن عمّار گويد:

از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ شنيدم كه مى‌فرمود: هر مؤمنى كه مشكلات و خواسته‌هاى خود را با كافر و يا كسى كه مخالف دين و آيين اوست، مطرح و درد دل نمايد، جز اين نباشد كه شكايت خداوند را به يكى از مخالفان و دشمنان خدا كرده است.

و هر مؤمنى كه مشكلات و خواسته‌هاى خود را به مؤمنى همانند خودش مطرح و درد دل كند، مثل اين است كه به خداى عزّ و جلّ شكايت كرده است.

١٣٥- امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ به نقل از رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرمود:

براى رسيدن به مرحله كمال يقين، بى نيازى (از غير خدا) و اشتغال به عبادت او كافى است.