تكامل و طهارت روح (ترجمه التمحيص) - اسكافى، محمد بن همام؛ مترجم عبدالله صالحي - الصفحة ٦٥ - ٢ - باب تعجيل التمحيص عن المؤمن
٣٦- امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ به نقل از رسول خدا صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ آلِهِ وَ سَلَّمَ فرمود:
خداوند فرموده است: بندهاى نيست كه بخواهم او را وارد بهشت نمايم مگر آنكه بدنش را (به انواع مريضىها) مبتلا مىگردانم، پس اگر كفاره و جبران گناهانش بود (كه هيچ) و گرنه سلطهگرى را بر او مسلّط مىنمايم، پس اگر كفاره گناهانش بود (كه هيچ) و گرنه او را در مضيقه زندگى و روزى قرار مىدهم پس اگر كفاره گناهانش بود (كه هيچ) و گرنه مرگ را بر او سخت مىگردانم تا آنكه در حالتى بر من وارد شود كه گناهى نداشته باشد و داخل بهشت گردد.
و بندهاى براى من نيست كه بخواهم او را وارد دوزخ نمايم، مگر آنكه بدنش را صحيح و سالم قرار مىدهم، پس اگر به مقدار تمام طلب او (نسبت به كارهاى حسنهاش) بود (كه هيچ) و گرنه او را نسبت به سلطان در امان قرار مىدهم، پس اگر به مقدار تمام طلب او بود (كه هيچ) و گرنه رزق و روزى او را توسعه مىدهم، پس اگر به مقدار تمام طلب او بود (كه هيچ) و گرنه سكرات مرگ و جان دادن را بر او آسان مىگردانم تا آنكه در حالتى بر من وارد شود كه ديگر حسنهاى نداشته باشد و وارد آتش گردد.
٣٧- فرزند ابى يعفور گويد:
از امام صادق عَلَيْهِ السَّلَامُ شنيدم كه مىفرمود: خداوند متعال فرموده است: همانا بندهاى از بندگان مؤمن من چه بسا گناه بزرگى را مرتكب شود كه موجب عقوبت دنيا و آخرت گردد، پس مصلحت آخرت او را در نظر مىگيرم و در دنيا عقابش مىنمايم تا مجازات گناهش باشد.